قطعهٔ شمارهٔ ۵۴ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
شهرتی یافته است می گویند
نعمت الله را خدا بخشید
ما از او غیر او نمی جستیم
آشنا دید و خویش را بخشید
دُردی درد دل بسی خوردیم
لاجرم این چنین دوا بخشید
ما چو فانی شدیم در ره عشق
جاودان منصب بقا بخشید
می میخانه را به ما پیمود
خوش نوائی به بینوا بخشید
سیدم چون شفیع خود کردم
نعمت الله را به ما بخشید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت‌ها از شعر به بیان مقام و جایگاه نعمت الله و احساس شکرگزاری نسبت به او می‌پردازند. شاعر اشاره دارد که خدا به نعمت الله بخشش کرده و او پیوسته در جستجوی محبت و دوستی بوده است. همچنین، شاعر با بیان دردها و رنج‌هایش، از نعمت الله به عنوان درمانی برای آن‌ها یاد می‌کند. در نهایت، اشاره می‌کند که در مسیر عشق فانی شده و به جاودانگی دست یافته و نعمت الله را شفیع خود قرار داده است.