قطعهٔ شمارهٔ ۶۲ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
جان جاهل به مرغکی ماند
که گرفتار در قفس باشد
حاصل عمر آنچنان مرغی
شک ندارم که یک نفس باشد
روشن از آفتاب خواهد بود
هر که چون ماه مقتبس باشد
این چنین روح پاک قدسی من
حیف باشد که در قفس باشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به تشبیه جان انسان به یک مرغ گرفتار در قفس می‌پردازد و بیان می‌کند که زندگی چنین موجودی به اندازه‌ای کم است که شاید تنها یک نفس باشد. او تأکید می‌کند که کسی که مانند ماه نور می‌گیرد و به سوی روشنایی حرکت می‌کند، از زندگی حقیقی بهره‌مند خواهد شد. در پایان، شاعر از این موضوع ابراز تأسف می‌کند که روح پاک و مقدس او هم باید در قفس باشد و پتانسیل واقعی‌اش را نشان ندهد.