قطعهٔ شمارهٔ ۶۶ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
آنکه حق را به خویشتن بیند
عارفان عارفش نمی‌دانند
وانکه او را به او مشاهده کرد
عارف است او و عارفش خوانند
پادشاها ملازمان درت
به یقینم که نیک نپسندند
که دو سه ترکمان بی سر و پا
این چنین راه مک دربندند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به بررسی مفهوم حقیقت و عارف می‌پردازد. او می‌گوید کسی که حقیقت را در خود می‌بیند، عارفان او را نمی‌شناسند. همچنین، کسی که توانسته است خود را به درستی مشاهده کند، همان عارف است و دیگران او را عارف می‌نامند. در انتها، شاعر به شکایت از ملازمان پادشاه می‌پردازد و ابراز نگرانی می‌کند که آن‌ها افراد بی‌سر و پا را نپسندیده و اجازه نمی‌دهند چنین افرادی راه را دربندند.