قطعهٔ شمارهٔ ۷ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
دوش تا روز ما به هم بودیم
لذتی یافتم که چه توان گفت
بندگی خدای خود کردم
حرمتی یافتم که چه توان گفت
دست و پایش خوشی ببوسیدم
حضرتی یافتم که چه توان گفت
رحمتی کرد بر من مسکین
رحمتی یافتم که چه توان گفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به تجربه‌ای عمیق و دلنشین از نزدیکی به خداوند اشاره می‌کند. او از لذت‌هایی که در این نزدیکی یافته است، صحبت می‌کند و به بندگی و محبت به خداوند اشاره می‌کند. همچنین او از رحمت خداوند نسبت به خود و احساس احترام و تقدس در این ارتباط سخن می‌گوید. به‌طور کلی، این اشعار بیانگر احساسات عمیق عرفانی و شکرگزاری شاعر نسبت به الطاف الهی است.