قطعهٔ شمارهٔ ۹۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر بیان می‌کند که با کیمیای ولایتی خود می‌تواند جسم بشر را به طلا تبدیل کند. او از مواد مختلفی همچون قلع و زاج و نشادر برای این عمل استفاده می‌کند. همچنین می‌گوید که در هر زمان، به صحبت‌های دلنشین می‌پردازد و می‌تواند چیزهای زیبا و با ارزش را خلق کند. او خاک و طلا را یکسان می‌بیند و به قدرت عشقش به سید اشاره می‌کند که باعث می‌شود هر آنچه بسازد، همانند طلا زیبا و باارزش باشد.