شمارهٔ ۱۶ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / مثنویات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
گر تو را دردیست رو درمان بجو
ور تو را سرّیست با مرشد بگو
گر نداری مرشدی جویاش باش
چون بدیدی گرد ِ خاک ِ پاش باش
دامن او را بگیر و بنده شو
وانگهی در بندگی پاینده شو
هرچه فرماید مکن بر وی مزید
تا مریدی گردی و چون بایزید
چیست شرط ره سخن بشنودن است
مردهٔ پیر مربی بودنست
بی مربی کار کی گردد تمام
مرشدی باید مکمل والسلام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به بیان اهمیت یافتن مرشد در زندگی میپردازد. شاعر به کسانی که دردی دارند یا نیاز به راهنمایی دارند توصیه میکند که به دنبال مرشدی باشند که بتواند آنها را درمان کند و راه را به آنها نشان دهد. او تأکید میکند که اگر مرشدی ندارند، باید به دنبال او باشند و با تواضع به او نزدیک شوند. در نهایت، یقین میدهد که بدون مرشد، کارها به درستی پیش نمیرود و رسیدن به کمال نیازمند وجود یک راهنمای کامل است.