نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۸ شاه نعمت‌الله ولی

شاه نعمت‌الله ولی / مثنویات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

یارم اگر ز سرش نقابی بسته

بگشوده دو زلف و خوش حجابی بسته

در دیدهٔ ما خیال روی خوبش

نقشیست که بر عارض آبی بسته

غیب مطلق حضرتی از حضرتش

عالم اعیان بود در خدمتش

هم شهادت حضرتی دیگر بود

عالم او ملک خوش پیکر بود

حضرتی دیگر بود غیر مضاف

در میان هر دو حضرت بی خلاف

وجه غیب مطلقش جبروت دان

علم معقولات ازین عالم بخوان

با شهادت وجه او باشد مثال

چار حضرت گفته صاحب کمال

هم مثال مطلقش را گفته اند

عارفان بسیار دُری سفته اند

باز ملکوتست وجهی دیگرش

با مثال روشن مه پیکرش

این مثالش را مقید نام گو

عالم ملکوت را اینجا بجو

حضرتی کو جامع این هر چهار

باشد او انسان کامل یاد دار

چار حضرت در یکی حضرت نگر

تا به بینی پنج حضرت ای پسر

غیب مطلق را نگر در عین او

هم شهادت بین در آن ملک نکو

از صفای نفس او ملکوت بین

وز مثال مطلقش جبروت بین

مجمع البحرین اگر جوئی وی است

صورتا جامست در معنی می است

مظهر الله قطب عالم است

روح و جسمش اصل و فرع آدمست

بی وجود او ندارد کس وجود

ظل الله است و سلطان شهود

عالمی را نور می بخشد مدام

از عطای اسم اعظم والسلام

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر درباره‌ی وجود یک شخصیت معنوی و الهی سخن می‌گوید که بسیاری از صفات و تجلیات حضرت حق را در خود جمع کرده است. او از نقاب و زلف‌های یار یاد می‌کند که نشانگر زیبایی و جذابیت می‌باشد. این شخصیت، جامع تمام کمالات و مظاهر الهی است و در عالم ملکوت، نور و هدایت مستمر به دیگران می‌بخشد. شاعر به زیبایی بیان می‌کند که وجود این انسان کامل، پایه‌گذار شناخت و بصیرت در عالم است و بدون او موجودیت هیچ‌کس به چشم نمی‌آید. در نهایت، به او به عنوان مظهر الله و قطب عالم اشاره می‌کند که روح و جسمش ریشه در اصل و فرع آدم دارد.