شمارهٔ ۲۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تجلیات الهی و رابطه‌ی میان ذات خداوند و صفاتش می‌پردازد. در ابتدا اشاره می‌شود که از عشق ذاتی، عین اول (واقعیت اولی که از آن به خدا اشاره می‌شود) فیض می‌گیرد و به همین دلیل از علم هم برخوردار است. عین اول به عنوان صورت خداوند معرفی می‌شود و به نور الهی تشبیه می‌گردد. سپس اسم اعظم، که شامل ذات و صفات خداوند است، به عنوان روحی بزرگ و پادشاه کاینات توصیف می‌شود. عقل کل به پیامبر اسلام، محمد، منتسب شده و عین اول را بدین ترتیب می‌شناسد. عین اول در واقع عین انسانی و مجمعی از الطاف الهی در دو عالم است. همه چیز در جهان از ذات و صفات عقل کل نشئت می‌گیرد و روح کلی به عنوان منبع قضا و قدر در نظر گرفته می‌شود. نکته مهم این است که عقل کل نمی‌تواند بدون صفات وجود داشته باشد و صفات جزئی از ذات را تشکیل می‌دهند. همچنین، در اینجا به حرف الف و نقطه‌ای که آن را شکل می‌دهد اشاره می‌شود که نشان‌دهنده‌ی وجود اصل در قرآن است. در نهایت، بیان می‌شود که صفات از نظر ما اهمیت دارند، اما در حقیقت، آنها عین ذات هستند و باید به عمق معنای آنها توجه کرد.