شمارهٔ ۳۶ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / مثنویات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ابتدای سخن به نام یکی
در دو عالم یک است و نیست شکی
جود او می دهد وجود به ما
جام گیتی نما نمود به ما
دیدهٔ ما نکو شده روشن
چشم عالم به نور او روشن
در همه نور او عیان دیدیم
تو چنین بین که ما چنان دیدیم
نور اسمای اوست در اشیا
خوش بود هر که خواند این اسما
آسمان و زمین و لوح و قلم
روشن از نور او بود فافهم
او یکی و صفات او بسیار
لیس فی الدار غیره دیار
نعمت اللهم و شدم آگاه
گفته ام لا اله الا الله
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن با اشاره به یکتایی خداوند و وجود نور او در تمام موجودات شروع می‌شود. شاعر بیان می‌کند که خداوند وجود را به ما عطا کرده و همه چیز با نور او روشن شده است. او تأکید می‌کند که ما باید این حقیقت را درک کنیم و نعمت‌های خداوند را بشناسیم. در نهایت به ذکر کلام توحیدی «لا اله الا الله» می‌پردازد که نشان‌دهنده معرفت و آگاهی به وحدانیت خدا است.