شمارهٔ ۳۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوتی است به غوطه‌ور شدن در دریای وجود و حقیقت. شاعر از ما می‌خواهد تا با خود به این دریا بیاییم و زیبایی‌های آن را تجربه کنیم. او به حباب‌هایی که از آب برمی‌خیزند اشاره می‌کند و می‌گوید که آب به معنای واقعی خود در همان حباب‌ها نهفته است. شاعر بر وجود و عدم تفکیک میان آن‌ها تأکید می‌کند و از ما می‌خواهد تا به دور از کجی‌ها و خیالات، به حقیقت دست یابیم. همچنین او بیان می‌کند که تنها وجود خداوند است که باید در عالم مشاهده شود و بیان می‌کند که سیما و جلوه‌ی الهی به‌وضوح در چشم عارفان دیده می‌شود. در نهایت، او نشان می‌دهد که هرچند نشانی از حقیقت، بی نشان است، اما خودِ بی‌نشانی هم خود یک نشانه است.