شمارهٔ ۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن دربارهٔ وحدت وجود و پیوستگی میان مخلوق و خالق است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در دو عالم، تنها یک حقیقت وجود دارد و هر آنچه غیر از آن به نظر می‌رسد، حقیقت نیست. اگر کسی با خیال و خوشی به سر ببرد، باید بداند که این خوشحالی‌ها تنها زائیدهٔ توهمات است و حقیقت اصلی زیر نقاب‌های خیالی پنهان است. شاعر بر اهمیت درک جوهر اصلی وجود تأکید می‌کند و بیان می‌کند که اصل و فرع در وجود خداوند هستند. همچنین اشاره می‌کند که هستی ما تنها سایه‌ای از هستی اوست و حالت مستی‌های ما در حقیقت بازتاب مستی اوست. او به وحدت دریا و قطره اشاره می‌کند و می‌گوید که این دو باید یکی در نظر گرفته شوند. در نهایت، به توحید و یکپارچگی در وجود الهی می‌پردازد و تأکید می‌کند که هر گونه دوگانگی و فصل، شرک است.