شمارهٔ ۱۲۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به مفهوم فنا و بقا اشاره دارد. یعنی کسی که به فنا رفته، در حقیقت در حالت بقا آرامش یافته است. هرچند برخی گفته‌اند که وجود ندارد، اما در واقع چیزی بود که اکنون دیگر وجود ندارد.