شمارهٔ ۱۲۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به حال و هوای مجلس و احساساتش اشاره می‌کند. او مانند شمعی می‌گرید که در آن محفل، اشک‌هایش دلش را نرمی می‌بخشد، در حالی که دلش همچون آهن سخت است. به طور کلی، شاعر نمایانگر تضاد بین احساسات نرم و دل سخت خود است.