نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۳۹ شاه نعمت‌الله ولی

شاه نعمت‌الله ولی / مفردات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

رحمی به دلم کن ای برادر

عود دل من ز خود روا بگذر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از برادرش می‌خواهد که بر او رحم کند و دلش را از اندوه و غم آزاد سازد. او خواهان رهایی از درد و رنجی است که در دل دارد.