شمارهٔ ۱۳۹ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / مفردات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
رحمی به دلم کن ای برادر
عود دل من ز خود روا بگذر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از برادرش میخواهد که بر او رحم کند و دلش را از اندوه و غم آزاد سازد. او خواهان رهایی از درد و رنجی است که در دل دارد.