شمارهٔ ۱۷۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات به مفهوم وجود و عدم اشاره شده است. عالم و معلوم، خادم و مخدوم، در یک حالت فلسفی مطرح شده‌اند که در آنجا یعنی در حقیقت مطلق، چیزی وجود ندارد و همه چیز نسبی است. این بیانگر بی‌معنایی مطلق و عدم تمایز بین عناصری است که در عالم مادی ما به وضوح قابل تفکیک هستند.