رباعی شمارهٔ ۱۴۷ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
بودش به کمال خویش بودم بخشید
لطفش به کرم شهد شهودم بخشید
او طالب من که ظاهرش گردانم
من طالب او که تا وجودم بخشید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات بیانگر رابطه عمیق و محبت‌آمیز میان انسان و خداوند است. گوینده از لطف و کرم خدا سخن می‌گوید که او را به کمال و وجود رسانده است. او در واقع به تمایل خدا برای ظهور و شناخت خود اشاره می‌کند و همچنین نیاز خود به وجود خدا را ابراز می‌کند. به عبارتی، این هماهنگی و وابستگی متقابل میان انسان و خداوند را نشان می‌دهد.