رباعیات — شاه نعمت‌الله ولی

Name: رباعیات — شاه نعمتالله ولی
Author: شاه نعمتالله ولی

شاه نعمت‌الله ولی / شاه نعمت‌الله ولی

فهرست شعرها

رباعی شمارهٔ ۱ — ای آنکه طلب کار خدایی به خود آ
رباعی شمارهٔ ۲ — درویش عزیز پادشا شد به خدا
رباعی شمارهٔ ۶ — بنواخت مرا لطف الهی به خدا
رباعی شمارهٔ ۴ — دریاب تو این قول حکیمانهٔ ما
رباعی شمارهٔ ۷ — از آتش عشق صنم دلکش ما
رباعی شمارهٔ ۹ — مطلوب خود از خود طلب ای طالب ما
رباعی شمارهٔ ۵ — ماهی در آب و ماکیان در صحرا
رباعی شمارهٔ ۸ — دادند جهانی دل و هم دست به ما
رباعی شمارهٔ ۳ — علمی که تو را پاک کند از من و ما
رباعی شمارهٔ ۱۰ — در جام جهان نما نظر کن همه را
رباعی شمارهٔ ۱۳ — از زحمت پا اگر بنالم چه عجب
رباعی شمارهٔ ۱۴ — عالم چو سرابست و نماید سر آب
رباعی شمارهٔ ۱۲ — در دیدهٔ ما نور خدا را بطلب
رباعی شمارهٔ ۱۵ — چشمت همه نرگسست و نرگس همه خواب
رباعی شمارهٔ ۱۶ — عشقست که جان عاشقان زنده از اوست
رباعی شمارهٔ ۱۱ — از خود بگذر نور خدا را بطلب
رباعی شمارهٔ ۱۷ — تا بر سر ما سایهٔ شاهنشه ماست
رباعی شمارهٔ ۱۸ — دریای محیط جرعهٔ ساغر ماست
رباعی شمارهٔ ۲۶ — در مذهب ما محب و محبوب یکیست
رباعی شمارهٔ ۲۰ — در دیدهٔ ما نقش خیالش پیداست
رباعی شمارهٔ ۲۱ — دارنده چو ترکیب چنین خوب آراست
رباعی شمارهٔ ۱۹ — گفتم جنت گفت که بستان شماست
رباعی شمارهٔ ۲۲ — ترکیب طبایع ار نگشتی کم و کاست
رباعی شمارهٔ ۲۳ — ای دل به طریق عاشقی راه یکی است
رباعی شمارهٔ ۲۵ — میخانهٔ عشق او سرای دل ماست
رباعی شمارهٔ ۲۴ — صبح و سحر و بلبل و گلزار یکیست
رباعی شمارهٔ ۲۷ — مائیم چنین تشنه و دریا با ماست
رباعی شمارهٔ ۲۸ — ناخورده شراب مستیش چندان نیست
رباعی شمارهٔ ۳۱ — همه نیکند هیچ خود بد نیست
رباعی شمارهٔ ۳۰ — طاعت ز سر جهل به جز وسوسه نیست
رباعی شمارهٔ ۳۲ — توحید تو پیش ما همه شرک و دوئی است
رباعی شمارهٔ ۲۹ — گر کشته شوم به تیغ عشقش غم نیست
رباعی شمارهٔ ۳۳ — دیدم رندی که سید رندانست
رباعی شمارهٔ ۳۴ — تخت دل من مسخر شاه منست
رباعی شمارهٔ ۳۶ — این هفت فلک سیاره از آه منست
رباعی شمارهٔ ۳۷ — میخانه تمام وقف یاران منست
رباعی شمارهٔ ۳۵ — این هشت حرف نام آن شاه منست
رباعی شمارهٔ ۳۹ — این عین که عین جملهٔ اعیانست
رباعی شمارهٔ ۴۰ — باران عنایتش به ما بارانست
رباعی شمارهٔ ۴۱ — دل همچو کبوتر است و شاهد باز است
رباعی شمارهٔ ۳۸ — درد تو ندیم دل شیدای منست
رباعی شمارهٔ ۴۲ — مخموری و میکده نجوئی حیف است
رباعی شمارهٔ ۴۹ — واصل به خودم عین وصالم اینست
رباعی شمارهٔ ۵۰ — در دیدهٔ ما هر دو جهان آینه است
رباعی شمارهٔ ۴۳ — او بر دل تو همه دری بگشاده است
رباعی شمارهٔ ۴۵ — مردود بود کسی که مردود وی است
رباعی شمارهٔ ۴۴ — یاری که دلش ز حال ما باخبر است
رباعی شمارهٔ ۴۶ — رب الارباب رب این مربوب است
رباعی شمارهٔ ۴۷ — آئینهٔ حضرت الهی دل تو است
رباعی شمارهٔ ۴۸ — گنجینه و گنج پادشاهی دل تو است
رباعی شمارهٔ ۵۳ — ذات و صفت و فعل همه آن وی است
رباعی شمارهٔ ۵۲ — در گلشن ما ناله بلبل چه خوشست
رباعی شمارهٔ ۵۱ — نقشی به خیال بسته کاین علم منست
رباعی شمارهٔ ۵۴ — عالم بر رندان به مثل جام می است
رباعی شمارهٔ ۵۸ — گر یار غنا دهد غنا دوست تر است
رباعی شمارهٔ ۵۷ — این علم بدیع ما بیانی دگر است
رباعی شمارهٔ ۵۶ — دریاب و بیا که نازکانه سخنی است
رباعی شمارهٔ ۵۵ — در باغ خلافت نبی چار به است
رباعی شمارهٔ ۶۲ — در آینه‌ای گرچه نماید غیرت
رباعی شمارهٔ ۶۴ — بی درد طریق حیدری نتوان یافت
رباعی شمارهٔ ۶۵ — خوش آینه ایست مظهر و ذات و صفات
رباعی شمارهٔ ۶۳ — عشق آمد و عقل رخت بربست و برفت
رباعی شمارهٔ ۶۶ — از عالم کفر تا به دین یک نفس است
رباعی شمارهٔ ۵۹ — گم کردن و یافتن همه گردن تست
رباعی شمارهٔ ۶۰ — ذاتی که به نزد ما نه فرد است و نه جفت
رباعی شمارهٔ ۶۱ — ناخورده شراب ذوق آن نتوان یافت
رباعی شمارهٔ ۶۸ — تا بر سر ما سایهٔ شاهنشه ماست
رباعی شمارهٔ ۶۷ — صحبت با غیر اگر چه از بهر خداست
رباعی شمارهٔ ۶۹ — دریای محیط جرعهٔ ساغر ماست
رباعی شمارهٔ ۷۰ — میخانهٔ عشق او سرای دل ماست
رباعی شمارهٔ ۷۱ — دیدم رندی که سید رندان است
رباعی شمارهٔ ۷۴ — عشق است که جان عاشقان زنده از اوست
رباعی شمارهٔ ۷۳ — واصل به خودم عین وصالم این است
رباعی شمارهٔ ۷۲ — آن عین که عین جملهٔ اعیان است
رباعی شمارهٔ ۸۱ — صد جان به فدای دلبران خواهم کرد
رباعی شمارهٔ ۸۲ — در مجلس ما به ترک می نتوان کرد
رباعی شمارهٔ ۷۶ — ای دل به طریق عاشقی راه یکی است
رباعی شمارهٔ ۷۸ — یاری که چو ما غرقهٔ دریا گردد
رباعی شمارهٔ ۷۷ — در مذهب ما محب و محبوب یکی است
رباعی شمارهٔ ۷۹ — رندی که ز هر دو کون یکتا گردد
رباعی شمارهٔ ۸۰ — عشق آمد و شمع خود به پروانه سپرد
رباعی شمارهٔ ۷۵ — در دیدهٔ ما هر دو جهان آینه‌ای است
رباعی شمارهٔ ۸۸ — بی اسم کسی درک مسما نکند
رباعی شمارهٔ ۸۷ — هر چند که ظالمان همه جمع شوند
رباعی شمارهٔ ۸۹ — یاری که چنان است خلیلش خوانند
رباعی شمارهٔ ۹۰ — این نقش خیال عالمش می ‌خوانند
رباعی شمارهٔ ۸۳ — دل دوش دم از لطف الهی می زد
رباعی شمارهٔ ۸۴ — بیماری اگر کنی دوا به باشد
رباعی شمارهٔ ۸۵ — در هر آنی به ما عطایی بخشد
رباعی شمارهٔ ۸۶ — گر زان که گدا نماند آن سلطان ماند
رباعی شمارهٔ ۹۷ — چون یوسف باد در چمن می ‌آید
رباعی شمارهٔ ۹۲ — ای دوست حجاب ما ز ما خواهد بود
رباعی شمارهٔ ۹۶ — آن روز که کار وصل را ساز آید
رباعی شمارهٔ ۹۳ — تا هستی ما به ما عیان خواهد بود
رباعی شمارهٔ ۹۵ — وجدان تو با وجود چندان نبود
رباعی شمارهٔ ۹۱ — گر دیدهٔ دیگری خیالش بیند
رباعی شمارهٔ ۹۴ — داند عالم اگر نکو اهل بود
رباعی شمارهٔ ۹۸ — هر آینه ای که در نظر می‌ آید
رباعی شمارهٔ ۹۹ — لطفش به کرم شهد و شهودم بخشید
رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — دلدار مرا کشت حیاتم بخشید
رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — نقشی و خیالیست که عالم خوانند
رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — توحید عوام عاقلان می دانند
رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — درد دل خسته دردمندان دانند
رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — آبست که در شیشه شرابش خوانند
رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — رندان ز وجود وز عدم دم نزنند
رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — در پای تو سروران سر انداخته اند
رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — یک عالم از آب و گل بپرداخته اند
رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — خاک در میخانه مگر بیخته اند
رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — ملک و ملکوت با هم آمیخته اند
رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — هر باده که از حضرت الله دهند
رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — گر علم به تعلیم الهی یابند
رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — بی اسم کسی درک مسما نکند
رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — از آتش عشق شمعی افروخته اند
رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — رند آن باشد که میل هستی نکند
رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — در عشق تو شادی و غمم هیچ نماند
رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — آب است که جان ما از او می یابد
رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — هر دل که به ذوق سرمدی خواهد بود
رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — فقری که از او غنای مطلق آید
رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — تا قدرت حق دری به عیسی بگشود
رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — یاری که مدام این سخن را خواند
رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — تا با تو توئی بود دوئی خواهد بود
رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — درویش و گدا مرتبهٔ جان چه کند
رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — بلبل مست است و بوی گل می بوید
رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — آن روز که کار وصل را ساز آید
رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — هستی یکیست آنکه هستی شاید
رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — عینی به ظهور عین ها بنماید
رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — این لطف نگر که حق به موسی بنمود
رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — بلبل سخن از زبان گل می گوید
رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — انسان خوشی محققی پیش آید
رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — چون یوسف باد در چمن می آید
رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — بلبل و گل رونق بستان نبود
رباعی شمارهٔ ۱۳۳ — ممکن به خودیش بود و جودی نبود
رباعی شمارهٔ ۱۳۴ — عینی که ظهور کرد اعیان نبود
رباعی شمارهٔ ۱۳۸ — کفر چو منی گزاف و آسان نبود
رباعی شمارهٔ ۱۳۷ — بر تخت ولایت آن ولی شاه بود
رباعی شمارهٔ ۱۳۵ — تقوی که در او اسم الهی نبود
رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — بی او ما را ظهور یارا نبود
رباعی شمارهٔ ۱۳۶ — آن یار فقیر این و آنش نبود
رباعی شمارهٔ ۱۳۹ — بر تخت ولایت آن ولی شاه بود
رباعی شمارهٔ ۱۴۰ — در بحر محیط هر که او غرق بود
رباعی شمارهٔ ۱۴۱ — با حکمت ما نصیر طوسی چه بود
رباعی شمارهٔ ۱۴۲ — رندی که ز هر دو کون یکتا گردد
رباعی شمارهٔ ۱۴۳ — یاری که چو ما لطف الهی دارد
رباعی شمارهٔ ۱۴۵ — بر خاک درش هر که مقامی دارد
رباعی شمارهٔ ۱۴۶ — محبوب جمال خود به آدم بخشید
رباعی شمارهٔ ۱۴۴ — دل میل به صحبت نگاری دارد
رباعی شمارهٔ ۱۵۰ — هر آینهٔ که در نظر می گذرد
رباعی شمارهٔ ۱۵۱ — صد جان به فدای دلبران خواهم کرد
رباعی شمارهٔ ۱۵۲ — در مجلس ما که ترک می نتوان کرد
رباعی شمارهٔ ۱۵۴ — عالم همه پر ز نور سبحانی شد
رباعی شمارهٔ ۱۵۳ — ای عقل بو که عشق خلاقی شد
رباعی شمارهٔ ۱۴۷ — بودش به کمال خویش بودم بخشید
رباعی شمارهٔ ۱۴۸ — در هر آنی مرا عطائی بخشید
رباعی شمارهٔ ۱۴۹ — یک نقطه به ذات خود هویدا گردید
رباعی شمارهٔ ۱۵۶ — تا داروی دردم سبب درمان شد
رباعی شمارهٔ ۱۵۸ — ای دل بر او به پای جان باید شد
رباعی شمارهٔ ۱۶۰ — دانستن علم دین شریعت باشد
رباعی شمارهٔ ۱۵۷ — گر قطره نماند آب باقی باشد
رباعی شمارهٔ ۱۶۲ — بگذر ز تجمل و تکبر بگذار
رباعی شمارهٔ ۱۵۵ — از جود وجود عشق لا شی ، شی شد
رباعی شمارهٔ ۱۵۹ — در ملک اگر شاه عراقی باشد
رباعی شمارهٔ ۱۶۱ — سازنده اگرچه ساز نیکو سازد
رباعی شمارهٔ ۱۶۴ — ما توبه به جام می شکستیم دگر
رباعی شمارهٔ ۱۶۵ — عمری به خیال تو گذاریم دگر
رباعی شمارهٔ ۱۶۷ — توحید دگر باشد و الحاد دگر
رباعی شمارهٔ ۱۶۶ — توحید دگر باشد و الحاد دگر
رباعی شمارهٔ ۱۷۰ — ای یار بیار جام و کامی بردار
رباعی شمارهٔ ۱۶۹ — فرزند عزیز قرةالعین پدر
رباعی شمارهٔ ۱۶۸ — برخیز خوش و از سر عالم بگذر
رباعی شمارهٔ ۱۶۳ — میخانه ذوق در گشادیم دگر
رباعی شمارهٔ ۱۷۳ — حکمی از او محال باشد پرهیز
رباعی شمارهٔ ۱۷۴ — با ریش سفید میر رعناست هنوز
رباعی شمارهٔ ۱۷۶ — ما عاشق و رندیم ز طامات مپرس
رباعی شمارهٔ ۱۷۵ — ممکن ز وجود هستی ای دارد و بس
رباعی شمارهٔ ۱۷۷ — خوش علم شریفی است نکو می ‌جویش
رباعی شمارهٔ ۱۷۱ — مجنون و پریشان تو ام دستم گیر
رباعی شمارهٔ ۱۷۸ — رندانه بیا جام می صاف بنوش
رباعی شمارهٔ ۱۷۲ — ننشین بنشین وز همه عالم برخیز
رباعی شمارهٔ ۱۸۱ — مخلوق خدا همه نکو می دارش
رباعی شمارهٔ ۱۸۰ — کو دل که بداند نفسی اسرارش
رباعی شمارهٔ ۱۸۲ — این جام و شراب جسم و جان دریابش
رباعی شمارهٔ ۱۸۵ — ترسان ترسان همی روم بر اثرش
رباعی شمارهٔ ۱۸۳ — گفتم که دلم گفت که ویران کنمش
رباعی شمارهٔ ۱۸۶ — گر معنی تنزیل بداند حافظ
رباعی شمارهٔ ۱۸۴ — مجموع حروف یک الف می خوانش
رباعی شمارهٔ ۱۷۹ — بردار نقاب و می نگر آن رویش
رباعی شمارهٔ ۱۹۰ — از دولت عشق عقل گشته پامال
رباعی شمارهٔ ۱۹۱ — بنشین به در خلوت دل ای کامل
رباعی شمارهٔ ۱۹۴ — در کوی خرابات بسی کوشیدیم
رباعی شمارهٔ ۱۹۲ — در ملک یگانگی دوئی را چه محل
رباعی شمارهٔ ۱۸۹ — در جام جهان نما نظر کن به جمال
رباعی شمارهٔ ۱۸۷ — معشوق یکی عشق یکی عاشق یک
رباعی شمارهٔ ۱۹۳ — تا با غم عشق او هم آواز شدم
رباعی شمارهٔ ۱۸۸ — مفعول یکی فعل یکی فاعل یک
رباعی شمارهٔ ۲۰۲ — در مجلس انس همدمی یافته ایم
رباعی شمارهٔ ۲۰۰ — تا ما نظر از اهل نظر یافته ایم
رباعی شمارهٔ ۲۰۱ — ما یافته ایم آنچه ما یافته ایم
رباعی شمارهٔ ۱۹۵ — رفتم به خرابات و خراب افتادم
رباعی شمارهٔ ۱۹۶ — جان و دل خود فدای جانان کردم
رباعی شمارهٔ ۱۹۷ — در کوی مغان مست و خراب افتادم
رباعی شمارهٔ ۱۹۸ — در کوی خرابات خراب افتادیم
رباعی شمارهٔ ۱۹۹ — در کنج فنا گنج بقا یافته ایم
رباعی شمارهٔ ۲۰۷ — تا تیغ به عشق از نیام آخته ام
رباعی شمارهٔ ۲۰۹ — شاها نظری کن که فقیران توییم
رباعی شمارهٔ ۲۰۸ — تا آتش عشق او بر افروخته ایم
رباعی شمارهٔ ۲۰۴ — من در ره عشق جان و دل باخته ام
رباعی شمارهٔ ۲۰۵ — تا مرکب عشق درمیان تاخته ام
رباعی شمارهٔ ۲۰۳ — تا خانهٔ دل خلوت او ساخته ام
رباعی شمارهٔ ۲۱۰ — ما سوخته ایم و بارها سوخته ایم
رباعی شمارهٔ ۲۰۶ — شهبازم و شاهباز بشناخته ام
رباعی شمارهٔ ۲۱۷ — جوهر آبست و گوهرش دُر یتیم
رباعی شمارهٔ ۲۱۱ — هم جام جهان نمای عالم مائیم
رباعی شمارهٔ ۲۱۸ — در کتم عدم سریر شاهی داریم
رباعی شمارهٔ ۲۱۲ — آن صورت الطاف الهی مائیم
رباعی شمارهٔ ۲۱۴ — ما درویشیم پادشاهی بخشیم
رباعی شمارهٔ ۲۱۵ — در کتم عدم قلندر چالاکیم
رباعی شمارهٔ ۲۱۶ — او جمع همه همه تفاصیل وئیم
رباعی شمارهٔ ۲۱۳ — انگشت زنان بر در جانان رفتیم
رباعی شمارهٔ ۲۱۹ — والله به خدا که ما خدا می دانیم
رباعی شمارهٔ ۲۲۱ — ما عادت خود بهانه جوئی نکنیم
رباعی شمارهٔ ۲۲۰ — ما محرم راز حضرت سلطانیم
رباعی شمارهٔ ۲۲۲ — در نهصد و نه من دو قران می بینم
رباعی شمارهٔ ۲۲۴ — ما جمله حروف عالیاتیم مدام
رباعی شمارهٔ ۲۲۳ — تا صورت او در آینه می بینم
رباعی شمارهٔ ۲۲۵ — ترکیب بدن که چار حرف است مدام
رباعی شمارهٔ ۲۲۶ — در عالم عشق منزلی ساخته‌ام
رباعی شمارهٔ ۲۲۷ — روبند به روی همچو مه بسته بتم
رباعی شمارهٔ ۲۲۸ — دل در سر زلف دلستانش بستم
رباعی شمارهٔ ۲۳۰ — رفتم به خرابات و خراب افتادم
رباعی شمارهٔ ۲۳۱ — بر خاک درش مست و خراب افتادم
رباعی شمارهٔ ۲۳۲ — با شمع رخش دمی چو دمساز شدم
رباعی شمارهٔ ۲۲۹ — حمام شدم به گوشه ای بنشستم
رباعی شمارهٔ ۲۳۳ — در کوی خرابات حضوری دارم
رباعی شمارهٔ ۲۳۴ — گویی که توکل و رضایی دارم
رباعی شمارهٔ ۲۳۵ — هر آینه ای که آید اندر نظرم
رباعی شمارهٔ ۲۳۶ — تا جان دارم به می خوری می‌ کوشم
رباعی شمارهٔ ۲۴۰ — در خلوت دل یار نهان می ‌بینم
رباعی شمارهٔ ۲۴۱ — گر صوفی صفهٔ صفا را بینم
رباعی شمارهٔ ۲۳۹ — هر گه که دل از خلق جدا می‌ بینم
رباعی شمارهٔ ۲۳۷ — تا جان باشد به می خوری می‌ کوشم
رباعی شمارهٔ ۲۴۲ — در ذات همه جلال او می ‌بینم
رباعی شمارهٔ ۲۳۸ — گفتم چه کنم که می گو چه کنم
رباعی شمارهٔ ۲۴۴ — زان باده نخورده ام که هشیار شوم
رباعی شمارهٔ ۲۴۵ — ملک و ملکوت و جسم و جانند به هم
رباعی شمارهٔ ۲۴۶ — پای چپ و راست دردمندند به هم
رباعی شمارهٔ ۲۴۷ — این اسم غنی و اول و آخر هم
رباعی شمارهٔ ۲۴۸ — سمع و بصر و لسان و دست و پایم
رباعی شمارهٔ ۲۵۰ — از دُردی درد ما دوا یافته ‌ایم
رباعی شمارهٔ ۲۴۳ — این درد همیشه من دوا می ‌بینم
رباعی شمارهٔ ۲۴۹ — تا آتش عشق او برافروخته‌ ایم
رباعی شمارهٔ ۲۵۱ — در دور قمر چو ماه پیدا شده ‌ایم
رباعی شمارهٔ ۲۵۲ — گرچه زخمی رسیده است بر پایم
رباعی شمارهٔ ۲۵۳ — در کوی مغان مست و خراب افتادیم
رباعی شمارهٔ ۲۵۵ — مانندهٔ گرد ، گرد مأوا گردیم
رباعی شمارهٔ ۲۵۶ — در کتم عدم سریر شاهی داریم
رباعی شمارهٔ ۲۵۴ — در کوی خرابات خراب افتادیم
رباعی شمارهٔ ۲۵۷ — یک جو غم ایام نداریم خوشیم
رباعی شمارهٔ ۲۵۸ — توحید به توحید نکو می دانیم
رباعی شمارهٔ ۲۶۲ — ای خواجه به جامهٔ کسان ناز مکن
رباعی شمارهٔ ۲۶۰ — از لوح وجود بخوان تو حافظ قرآن
رباعی شمارهٔ ۲۶۳ — در هر نفسی کسب کمالی می کن
رباعی شمارهٔ ۲۶۵ — دل مغز حقیقت است تن پوست ببین
رباعی شمارهٔ ۲۶۱ — مائیم ز خود وجود پرداختگان
رباعی شمارهٔ ۲۶۴ — گفتم شاهم گفت که از دولت من
رباعی شمارهٔ ۲۶۶ — در سایهٔ او تو آفتابش می ‌بین
رباعی شمارهٔ ۲۵۹ — عمری است که زنده به حیات اویم
رباعی شمارهٔ ۲۶۹ — بواب از آن نشانده اند بر در او
رباعی شمارهٔ ۲۶۷ — جانا لب زیرین تو به یا زبرین
رباعی شمارهٔ ۲۷۰ — وقتی که نباشد این خیال من و تو
رباعی شمارهٔ ۲۶۸ — آن شاه که او قسیم نار است و جنان
رباعی شمارهٔ ۲۷۱ — در ساغر ما به جز می ناب نبو
رباعی شمارهٔ ۲۷۳ — در بحر در آ درّ یتیم از ما جو
رباعی شمارهٔ ۲۷۴ — در بحر در آ و عین ما از ما جو
رباعی شمارهٔ ۲۷۲ — ای مظهر ذات را صفات آمده تو
رباعی شمارهٔ ۲۷۸ — بگذر ز حدوث و قدم هیچ مگو
رباعی شمارهٔ ۲۷۹ — یا رب دانی که من بگاه و بیگاه
رباعی شمارهٔ ۲۸۰ — یارم ز سر ناز نقابی بسته
رباعی شمارهٔ ۲۷۵ — گر شه خواهی محرم آن شاه بجو
رباعی شمارهٔ ۲۸۱ — در کتم عدم عقل خیالی بسته
رباعی شمارهٔ ۲۸۲ — رند است کسی که از خودی وارسته
رباعی شمارهٔ ۲۷۷ — شبخیز که راز او نگوید با او
رباعی شمارهٔ ۲۷۶ — اسم و صفت و مظاهر و مظهر کو
رباعی شمارهٔ ۲۸۵ — ساقی می خمخانه به ما پیموده
رباعی شمارهٔ ۲۸۸ — در هر دو جهان غیر یکی باشد نه
رباعی شمارهٔ ۲۸۶ — دیدم صنمی جام میی نوشیده
رباعی شمارهٔ ۲۹۰ — حرص و حسد و بعض و ریا و کینه
رباعی شمارهٔ ۲۸۷ — موجود به واجب الوجودیم همه
رباعی شمارهٔ ۲۸۹ — ما را می کهنه باید و دیرینه
رباعی شمارهٔ ۲۸۴ — ای هست همه ز هست تو هست شده
رباعی شمارهٔ ۲۸۳ — ای در طلب گره گشایی مرده
رباعی شمارهٔ ۲۹۵ — یاری دارم یگانهٔ سرمستی
رباعی شمارهٔ ۲۹۶ — داماد بیاید و کند دامادی
رباعی شمارهٔ ۲۹۸ — گفتم که منم گفت حجابی داری
رباعی شمارهٔ ۲۹۲ — اسرار سعادت نه به عادت زده ‌ای
رباعی شمارهٔ ۲۹۷ — با آنکه تو اندر پی مقصود خودی
رباعی شمارهٔ ۲۹۳ — گر معرفت نامتناهی یابی
رباعی شمارهٔ ۲۹۱ — مستم ز خرابات ولی از می نه
رباعی شمارهٔ ۲۹۴ — گر زان که تو الطاف الهی یابی
رباعی شمارهٔ ۲۹۹ — اللّه یکی صفات او بسیاری
رباعی شمارهٔ ۳۰۱ — تا با خبرم ز تو ندارم خبری
رباعی شمارهٔ ۳۰۴ — خواهی که درین زمانه اوحد باشی
رباعی شمارهٔ ۳۰۰ — گفتم مستم گفت چنین پنداری
رباعی شمارهٔ ۳۰۲ — از فقر به عالم معانی برسی
رباعی شمارهٔ ۳۰۵ — گر عالم سر لی مع اللّه شوی
رباعی شمارهٔ ۳۰۶ — بی رنگ اگر ز رنگ آگاه شوی
رباعی شمارهٔ ۳۰۳ — گر زانکه نه در بند هوا و هوسی
رباعی شمارهٔ ۳۰۸ — هم تازه گلی هم شکری هم نمکی
رباعی شمارهٔ ۳۰۹ — گفتم به لبانت که سراسر نمکی
رباعی شمارهٔ ۳۱۰ — زنهار دلا مکوش جز بر نیکی
رباعی شمارهٔ ۳۱۱ — گر زان که به ذوق علم ما را دانی
رباعی شمارهٔ ۳۱۲ — ای آنکه طلبکار جهان جانی
رباعی شمارهٔ ۳۱۴ — بردار ز پیش پردهٔ خود بینی
رباعی شمارهٔ ۳۱۳ — وقتی که توکلت فراموش کنی
رباعی شمارهٔ ۳۰۷ — گر مست شراب اذکروا اللّه شوی
رباعی شمارهٔ ۳۱۷ — با عقل حدیث عشق گویی هی هی
رباعی شمارهٔ ۳۱۹ — با عقل حدیث عشق گوئی هی هی
رباعی شمارهٔ ۳۲۰ — در عالم حسن بر همه شاه تویی
رباعی شمارهٔ ۳۱۸ — در کتم عدم وجود جویی هی هی
رباعی شمارهٔ ۳۲۱ — از بهر خدا اگر خدا می ‌جویی
رباعی شمارهٔ ۳۱۵ — تا جامع اسرار الهی نشوی
رباعی شمارهٔ ۳۱۶ — بی آینه تمثال نماید هی هی