رباعی شمارهٔ ۱۶۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به سرمستی و خوشگذرانی در میخانه پرداخته است. او از لذت نوشیدن شراب و رهایی از قید و بندهای دنیا صحبت می‌کند و به حالتی از سرمستی و شادابی اشاره می‌کند که در کوی دوستان شراب‌خور به سر می‌برد. در نهایت، او به حالت افتادن به خاک می‌رسد که نشان‌دهنده‌ی آزادی و رهایی از محدودیت‌هاست.