رباعی شمارهٔ ۱۷۲ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ننشین بنشین وز همه عالم برخیز
عالم چه بود ز بود عالم برخیز
در کتم عدم بیا و با ما بنشین
از بود وجود خویشتن هم برخیز
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به دعوت از انسان برای برخاستن و توجه به عالم هستی و وجود خود اشاره دارد. شاعر به افراد می‌گوید که نباید در غفلت و بی‌تحرکی باقی بمانند، بلکه باید از وضعیت کنونی خود بیرون بیایند و با آگاهی و حضور به زندگی بپردازند. دعوت به نشستن و تفکر در عین حال به معنای رها کردن قید و بندهای دنیوی و دست‌یابی به درک عمیق‌تری از وجود است.