رباعی شمارهٔ ۲۲۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق به محبوبش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دلش را به زلف‌های او سپرده و از چشمان مستش به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است. او احساس می‌کند که از وجود خودش کاسته شده و تمام هستی‌اش وابسته به وجود محبوبش است. به عبارت دیگر، وجود او را ناشی از محبوبش می‌داند.