رباعی شمارهٔ ۳۰۰ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گفتم مستم گفت چنین پنداری
گفتم هشیار گفت تو نه هشیاری
گفتم چه کنم گفت که می گو چه کنم
گفتم تا کی گفت که تا جان داری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، گوینده از حالتی که در آن قرار دارد صحبت می‌کند. او می‌گوید که مست است و شخص دیگری به او می‌گوید که چنین تصوری نداشته باشد. سپس گوینده می‌گوید که هشیار است، اما طرف مقابل او را هشیار نمی‌داند. گوینده از او می‌پرسد که چه کند و او پاسخ می‌دهد که تا زمانی که زنده است، باید این سوال را بپرسد. در واقع، این گفتگو به دوگانگی بین مستی و هشیاری اشاره دارد و بر پیوستگی زندگی و تلاش برای درک شرایط تاکید می‌کند.