رباعی شمارهٔ ۳۱۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به معنای فراموش کردن توکل (تکیه به خدا) و در آغوش گرفتن دلبر است. وقتی که انسان به جاهای دیگری فکر کند و به محبت و خوشی‌های دنیوی مشغول شود، یادش می‌رود که باید به خدا توکل کند و از نعمت‌های او بهره‌مند شود. به طور کلی، این شعر به اهمیت توکل در زندگی اشاره دارد و می‌گوید که اگر از توکل غافل شوی، نمی‌توانی از می و عشق واقعی بهره‌مند شوی.