رباعی شمارهٔ ۳۱۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به نوعی از عدم و بی‌وجودی اشاره می‌کند. او می‌گوید که در حالتی که هیچ چیز وجود ندارد، سخنانی از ذات و وجود می‌گوید. همچنین، او به تشابه میان موج و حباب اشاره دارد و می‌گوید که هر دو در نهایت یکسان هستند؛ مانند آبی که بر روی آب نشسته است. به عبارتی، این ابیات به پیچیدگی هستی و وحدت موارد در عین تفاوت اشاره دارند.