رباعی شمارهٔ ۳۸ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
درد تو ندیم دل شیدای منست
ورد تو نهان و آشکارای منست
کفر سر زلف تو که جانم به فداش
کفرش خوانند نور ایمان منست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از درد و شوق عاشقانه خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که دردش ناشی از عشق به معشوق است و عشق او هم در خفا و هم در آشکارا وجود دارد. همچنین به زیبایی و کشش زلف معشوق اشاره می‌کند و حتی کفر (ناتوانی) ناشی از عشقش را نیز نشان‌دهنده ایمانش می‌داند. به عبارتی، عشق او به معشوق به قدری عمیق است که هرچه غیر از آن را کفر می‌خواند.