رباعی شمارهٔ ۵۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمثیل عالم و انسان‌ها می‌پردازد. شاعر عالم را به جام می تشبیه می‌کند که ساقی (خدا) و هم‌نشینان (انسان‌ها) و خود می (حقیقت) همه یکی هستند. دریا، حباب و موج نیز نشانه‌های مختلفی از وجود و عدم هستند. شاعر می‌پرسد که جام حبابی که خالی از آب است، چگونه می‌تواند وجود داشته باشد، که این به عدم وجود واقعی اشیاء اشاره دارد. در کل، شعر به یکتایی حقیقت و درک عمیق از وجود اشاره دارد.