شمارهٔ ۱۱۷ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف دوزخ و مشکلات زندگی می‌پردازد، جایی که آدما در جهانی از خودنمایی‌ها و دردها گرفتار شده‌اند. شاعر از آشنایی‌های شرم‌آور و امیدهای سیاه می‌گوید و به بی‌حالی و ناامیدی خود اشاره می‌کند. به نظر می‌رسد که او از زندگی و رسم و رسوم آن بیزار است و از تلاش برای رهایی از گرفتاری‌ها ناتوان شده است. در پایان، شاعر به خودستایی‌ها و دردهای زندگی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در این دنیای پر از مشکل، زندگی او به خواب و تعبیر دردناک آشنایی‌ها شبیه است.