غزلیات — دیوان اشعار اسیر شهرستانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار اسیر شهرستانی
Author: اسیر شهرستانی

اسیر شهرستانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — من و بزمی که به مژگان نرسد خواب آنجا
شمارهٔ ۱ — آسودگی کجا دل بیتاب من کجا
شمارهٔ ۴ — بحر عشق است و وفا گوهر پاک است اینجا
شمارهٔ ۵ — بی غنچه و لاله داغ پیدا
شمارهٔ ۸ — از بسکه غمت گداخت ما را
شمارهٔ ۷ — روشنگر چشم و دل ما کن شب ما را
شمارهٔ ۳ — دل و جان سیرگاه یار خواه اینجا و خواه آنجا
شمارهٔ ۶ — جنون نمی کند از خویشتن جدا ما را
شمارهٔ ۱۴ — فسونی خوانده چشمت شیشه‌ها را
شمارهٔ ۱۵ — به دل دوزد نگاهت سینه‌ها را
شمارهٔ ۱۶ — گفتن راز چرا عربده پرداز چرا
شمارهٔ ۹ — به امید کسی نگذاشت بیدادش دل ما را
شمارهٔ ۱۲ — اندیشه کند قبله شکیبایی ما را
شمارهٔ ۱۱ — هوا گلشن به گلشن می کشد دیوانه ما را
شمارهٔ ۱۰ — سیرکن نو رسیده ما را
شمارهٔ ۱۳ — یا جلوه مده فرشته ها را
شمارهٔ ۲۳ — بسکه با حیرت برآوردیم کام خویش را
شمارهٔ ۲۴ — آنکه گرداند ز ما دانسته راه خویش را
شمارهٔ ۲۲ — داشتی مخصوص من تا لطف عام خویش را
شمارهٔ ۱۸ — چه گویم با کسی راز دل دیوانه خود را
شمارهٔ ۱۷ — گر یار در دل است عبث آرزو چرا
شمارهٔ ۱۹ — زوالی نیست دست پیشتر را
شمارهٔ ۲۱ — کرده ام از خون دل خالی ایاغ خویش را
شمارهٔ ۲۰ — چو آیینه در دل گدازم نفس را
شمارهٔ ۲۵ — در دل گداختیم تمنای خویش را
شمارهٔ ۲۶ — مو به مو مژگان تر باید شکار عشق را
شمارهٔ ۲۹ — نفریبد به خیال نگهت خواب مرا
شمارهٔ ۲۷ — لاله می روید ز بستر ناتوان عشق را
شمارهٔ ۲۸ — مکن در بزم روشن وصف آن شیرین شمایل را
شمارهٔ ۳۰ — با تمنای تو بسیار حساب است مرا
شمارهٔ ۳۱ — دل و درد تو که صبر است و قرار است مرا
شمارهٔ ۳۲ — خواب، پرواز حرام است مرا
شمارهٔ ۳۳ — سرمه حیرتش اکسیر نگاه است مرا
شمارهٔ ۳۶ — بی رخت شکوه ز بخت سیهی نیست مرا
شمارهٔ ۳۷ — کو گریه ای که بی خبر از جا برد مرا
شمارهٔ ۳۵ — از دل مردم عالم خبری نیست مرا
شمارهٔ ۳۹ — پرکاویدم دل خودم را
شمارهٔ ۴۰ — جنون به مستی و هشیاری آزمود مرا
شمارهٔ ۳۴ — ز بسکه گردش چشم تو دیده مست مرا
شمارهٔ ۳۸ — باده چون زور آورد هشیار می‌سازد مرا
شمارهٔ ۴۴ — گر به دام افتد هوای گلستان در سر مرا
شمارهٔ ۴۶ — چو شمع سوختگی تر کند دماغ مرا
شمارهٔ ۴۷ — پرورده لطف سایه ات امید و بیم را
شمارهٔ ۴۳ — عشق ساغر داده شوق تشنه دیدار مرا
شمارهٔ ۴۵ — شد ذوق خاکساری اول هوس مرا
شمارهٔ ۴۱ — لعلت زجام شیر و شکر می دهد مرا
شمارهٔ ۴۲ — چمن جلوه کن غبار مرا
شمارهٔ ۴۸ — گل گل شکفتی از می و افروختی مرا
شمارهٔ ۵۴ — اضطراب دل به من گفت آمدن‌های تو را
شمارهٔ ۵۵ — نگه دزد فریبد رم آن بدخو را
شمارهٔ ۵۶ — کرده ای جیقه جیقه ابرو را
شمارهٔ ۵۳ — کی ز دل بیرون کنم درد تمنای تو را
شمارهٔ ۴۹ — کسی طی می تواند کرد راه ای بیابان را
شمارهٔ ۵۱ — اگر ز درد نشانی بود فغان تو را
شمارهٔ ۵۲ — کرده نور دیده خود خواب شیرین تو را
شمارهٔ ۵۰ — گر صدق کلامت ندهد بال یقین را
شمارهٔ ۵۸ — داد تاراج مزن صبر نینباشته را
شمارهٔ ۶۰ — گر دلم پنهان نسازد در غبار آیینه را
شمارهٔ ۵۹ — چشمت به خاک ریخته خون پیاله را
شمارهٔ ۶۲ — برده ای دل از میان آیینه را
شمارهٔ ۶۱ — داده ای ذوق شراب بی خمار آیینه را
شمارهٔ ۶۳ — مست تو جلوه گر دهد جام جهان نمای را
شمارهٔ ۶۴ — مکن در کار گلشن جلوه‌های انتخابی را
شمارهٔ ۵۷ — رخصت کشتنم بده نرگس کم نگاه را
شمارهٔ ۶۷ — چه دردسر دهم دیوانگی با سخت‌جانی را
شمارهٔ ۶۶ — جواب از خود رود چون بر زبان آری سؤالی را
شمارهٔ ۷۱ — فهمیده چشم شوخ تو حال خراب ما
شمارهٔ ۷۰ — جنون کو تا نثار دل کنم آشفته رایی را
شمارهٔ ۶۵ — دلم آیینه گر شرمندگی را
شمارهٔ ۶۹ — نماید جلوه‌اش اکسیر جان‌ها خاک‌راهی را
شمارهٔ ۶۸ — به پیری بازگشتی هست لازم هر جوانی را
شمارهٔ ۷۲ — نکرده شکوه بیجا زیارت لب ما
شمارهٔ ۷۸ — چه حرف مهر و وفا گوش کرده ای از ما
شمارهٔ ۷۳ — شد شیشه خانه باغ دل از جان سخت ما
شمارهٔ ۷۶ — زلف ساقی گر نیندازد گره در کار ما
شمارهٔ ۷۵ — ارغوان زار شفق یک آتش بی دود ما
شمارهٔ ۸۰ — آیینه شود دود چراغ نفس ما
شمارهٔ ۷۷ — گر ندانی تا قیامت راز ما
شمارهٔ ۷۹ — گردش چشم تغافل ساغر لبریز ما
شمارهٔ ۷۴ — رام اطاعتیم و کشاکش کمند ما
شمارهٔ ۸۲ — غمش باشد شراب بیغش ما
شمارهٔ ۸۱ — گردیده خوان نعمت وجه معاش ما
شمارهٔ ۸۳ — زخمی افسانه ناصح نگردد گوش ما
شمارهٔ ۸۴ — تا شد ز یاد تو روشن چراغ ما
شمارهٔ ۸۷ — دگر چه باده به پیمانه می کند دل ما
شمارهٔ ۸۵ — دور چشم بد زسوز سینه غمناک ما
شمارهٔ ۸۶ — سینه صاف است پیر ما خوشا احوال ما
شمارهٔ ۸۸ — آیینه خرد حسن ز بازار دل ما
شمارهٔ ۹۵ — در محبت از جنون امداد می خواهیم ما
شمارهٔ ۸۹ — گداخت بر لب حسرت ترانه دل ما
شمارهٔ ۹۲ — هر چند تپید بسمل ما
شمارهٔ ۹۱ — بهار تنگدلی سبز کرد حاصل ما
شمارهٔ ۹۳ — جذبه‌ها زین کوشش بی‌بال و پر دیدیم ما
شمارهٔ ۹۴ — خار و گل را جوش یک پیمانه می‌دانیم ما
شمارهٔ ۹۶ — از بسکه خورد نیش خموشی بیان ما
شمارهٔ ۹۰ — درد عشق آشیانه دل ما
شمارهٔ ۱۰۲ — جذبه شوق تو خضر ره آگاهی ما
شمارهٔ ۱۰۱ — با شکوه همزبان نشود گفتگوی ما
شمارهٔ ۹۷ — شیشه بر خاره به صد رنگ زدن پیشه ما
شمارهٔ ۱۰۰ — از می دیگر است مستی ما
شمارهٔ ۹۹ — ز عندلیب چه پرسی نشان خانه ما
شمارهٔ ۱۰۳ — پری گشته آیینه دار هوا
شمارهٔ ۱۰۴ — صبح است مست باده دوشینه هوا
شمارهٔ ۹۸ — چه غم دارد دل از اندیشه ما
شمارهٔ ۱۰۷ — شمشیر تو قبله گاه سرها
شمارهٔ ۱۰۸ — ای نام تو قبله زبان‌ها
شمارهٔ ۱۱۰ — زنجیری طره‌ات ختن‌ها
شمارهٔ ۱۰۹ — تا چند خبر پرسی از بی‌سروسامان‌ها
شمارهٔ ۱۱۱ — قبله عالم میخانه خم ابروها
شمارهٔ ۱۰۶ — از مهر تو سینه ها اثرها
شمارهٔ ۱۱۲ — ای گلشن از بهار خیال تو سینه‌ها
شمارهٔ ۱۰۵ — گردون ز بسکه برد غمت در دیارها
شمارهٔ ۱۱۳ — خوش بهاری است قدح‌نوشی‌ها
شمارهٔ ۱۱۴ — دل آیینه خانه زنبور
شمارهٔ ۱۱۶ — بس که می‌ترسم از جدایی‌ها
شمارهٔ ۱۱۸ — سرو شوخ من بیا تنها بیا غافل بیا
شمارهٔ ۱۱۹ — عارضت گلدسته باغ نظر دارم بیا
شمارهٔ ۱۱۵ — می‌رسد مست شکوه کاهی‌ها
شمارهٔ ۱۱۷ — دوزخ اقلیم خودنمایی‌ها
شمارهٔ ۱۲۰ — سیرگاه قدح کشان مهتاب
شمارهٔ ۱۲۳ — چه خوش افتاده عکس ماه در آب
شمارهٔ ۱۲۵ — عکس مهتاب کشیده است پریخانه در آب
شمارهٔ ۱۲۸ — محبت خوش جناغی بسته وحشت الفت است امشب
شمارهٔ ۱۲۲ — موجها برده دل ز باغ در آب
شمارهٔ ۱۲۴ — پری رخی است عرق کرده عکس ماه در آب
شمارهٔ ۱۲۶ — مست نازی نتوان گفت که ما را دریاب
شمارهٔ ۱۲۱ — بسکه دارد سر هم چشمی گلشن مهتاب
شمارهٔ ۱۲۷ — بهار سوختن گردیده شمع بزم ما امشب
شمارهٔ ۱۳۴ — روز وصل است انتظار غریب
شمارهٔ ۱۳۶ — از شوق دیده عقل چو تدبیر می گداخت
شمارهٔ ۱۲۹ — آنچه از ما می کشد حیرانی ما روز و شب
شمارهٔ ۱۳۳ — دل را بسوز و درد نهان را دوا طلب
شمارهٔ ۱۳۵ — می‌پرستی می‌دهد یادم نوای عندلیب
شمارهٔ ۱۳۲ — فلک آیینه اسکندر علی بن ابیطالب
شمارهٔ ۱۳۰ — داغ بر دل می گذارم روز و شب
شمارهٔ ۱۳۱ — اگر دنیا اگر عقبا علی بن ابیطالب
شمارهٔ ۱۴۳ — خط بر سرهر حرف چو تقویم کشندت
شمارهٔ ۱۴۲ — چنان زخوی تو هر کس به هر دیار گریخت
شمارهٔ ۱۳۸ — نازک شد از وفا دل و قدر جفا شناخت
شمارهٔ ۱۴۰ — عشق نیرنگ تغافل با دل بیتاب ریخت
شمارهٔ ۱۴۱ — ز گر مخوییت آتش ز لاله زار گریخت
شمارهٔ ۱۴۴ — دلی ز دور به صد رنگ می‌نمایندت
شمارهٔ ۱۳۷ — می رنگ هوس در دل ویران من انداخت
شمارهٔ ۱۳۹ — خون بود دل که لذت درد نهان شناخت
شمارهٔ ۱۴۷ — تو را ز حسن بهار جمال سیراب است
شمارهٔ ۱۴۸ — از جلوه تو چشم دل و جان لبالب است
شمارهٔ ۱۵۱ — گر آن دیر آشنا بیگانه مست است
شمارهٔ ۱۵۰ — در آتش عشق تو خرد خام نخست است
شمارهٔ ۱۴۹ — تا روغن چراغ دلم درد غربت است
شمارهٔ ۱۵۲ — از بزم رفتنی که گلستان الفت است
شمارهٔ ۱۴۵ — داغ تو ز بسکه سینه تاب است
شمارهٔ ۱۴۶ — از آنم دل عدوی اضطراب است
شمارهٔ ۱۵۹ — ناله از دل بی خیال گلعذاری بر نخاست
شمارهٔ ۱۵۷ — رسوای دهرم و غم پنهاینم به جاست
شمارهٔ ۱۵۸ — یک حرف شکوه از لب خشنود برنخاست
شمارهٔ ۱۵۳ — صفحه افلاک سرلوح کتاب غفلت است
شمارهٔ ۱۵۶ — سوخت زندان خمارم سفر شیشه کجاست
شمارهٔ ۱۵۴ — بلبل بیا که ناله ارزان غنیمت است
شمارهٔ ۱۵۵ — چو نیست قدر وفا طاقت جفا عبث است
شمارهٔ ۱۶۰ — به وادیی که مروت پناه صیاد است
شمارهٔ ۱۶۴ — گل دیوانگی از سایه خارم پیداست
شمارهٔ ۱۶۳ — دل بی درد ز افسردن حالش پیداست
شمارهٔ ۱۶۲ — باده کامل عیار جوش خود است
شمارهٔ ۱۶۷ — آتش نسبی از نفسم ظاهر و پیداست
شمارهٔ ۱۶۵ — گل صد برگ ز درهم شده کارم پیداست
شمارهٔ ۱۶۶ — زعشق مرتبه حسن دلنشین پیداست
شمارهٔ ۱۶۸ — از هر آتشکده ای سینه فگاری پیداست
شمارهٔ ۱۶۱ — هر دل از یاد تو مرغ چمن را زخود است
شمارهٔ ۱۷۱ — تنگ غم تو خانه دل از هوا پر است
شمارهٔ ۱۷۰ — نه همین دام و نه دانه بسیار است
شمارهٔ ۱۶۹ — از عکس تنت جیب قبا آینه زار است
شمارهٔ ۱۷۲ — بسکه از رشک سرشکم خاطر دریا پر است
شمارهٔ ۱۷۶ — حرف مجنون تو از گلبرگ تر نازکتر است
شمارهٔ ۱۷۳ — به کشتنم نه همین حرف هجر یار پر است
شمارهٔ ۱۷۵ — گر به دست آید گل داغ از گلستان خوش‌تر است
شمارهٔ ۱۷۴ — به بزم عشق نه تنها دل شکسته پر است
شمارهٔ ۱۸۴ — قفل غم بهر گشاد دل کلید دیگر است
شمارهٔ ۱۸۱ — سینه صافیهای من روشنگر است
شمارهٔ ۱۸۳ — الفت آباد محبت را خراج دیگر است
شمارهٔ ۱۷۷ — گریه ابر از سمن رنگین تر است
شمارهٔ ۱۷۸ — گر شب وصل تو بی مهتاب باشد بهتر است
شمارهٔ ۱۷۹ — موم شمع کشته از دل چون شد آهن بهتر است
شمارهٔ ۱۸۲ — هر نفس جزو پریشان کتاب دیگر است
شمارهٔ ۱۸۰ — بسکه سودای تماشای تو پنهان در سر است
شمارهٔ ۱۸۶ — جبهه تسلیم جان را سجده گاه دیگر است
شمارهٔ ۱۸۵ — اقلیم درد را سحر و شام دیگر است
شمارهٔ ۱۹۱ — ساقی همین نه از تو دل ما در آتش است
شمارهٔ ۱۹۰ — روز جزا خجالت سرشار نارساست
شمارهٔ ۱۹۲ — قطع نظر جزای دل بدگمان خوش است
شمارهٔ ۱۸۸ — شمشیر عشق را نمک شرم جوهر است
شمارهٔ ۱۸۹ — گرد راه تو جلوه پرداز است
شمارهٔ ۱۸۷ — نکنی صید یقینی به گمانی که تو راست
شمارهٔ ۱۹۴ — فیض نومیدی از امید مروت بیش است
شمارهٔ ۱۹۶ — تعلق سد راه کام عشق است
شمارهٔ ۱۹۸ — دل اگر رفت گرفتار طلسم خاک است
شمارهٔ ۱۹۳ — آتش زدی به لاله، عذار اینچنین خوش است
شمارهٔ ۱۹۵ — پرواز هوای تو که بال و پر شمع است
شمارهٔ ۱۹۷ — سلیمانی است دل نقش نگینش نام معشوق است
شمارهٔ ۱۹۹ — همه روی زمین خطرناک است
شمارهٔ ۲۰۰ — بهار شوخی او جشن تازه فلک است
شمارهٔ ۲۰۴ — گلبانگ عاشقان چمن راز بلبل است
شمارهٔ ۲۰۶ — ممنون خویش بودن دل قوّت دل است
شمارهٔ ۲۰۲ — به گلشنی دلم از دست باغبان تنگ است
شمارهٔ ۲۰۸ — می تواند جوش زد تا آسمان آخر دل است
شمارهٔ ۲۰۱ — ز تاب اینکه به رویت نقاب نزدیک است
شمارهٔ ۲۰۳ — دل بی‌غم گل بی آب و رنگ است
شمارهٔ ۲۰۵ — نی همین نقش پی شوق جنون پیما دل است
شمارهٔ ۲۰۷ — هستی و نیستی آیینه دیدار دل است
شمارهٔ ۲۱۰ — جلوه باغ نظر و چهره گلستان دل است
شمارهٔ ۲۰۹ — گردش چشم او ایاغ دل است
شمارهٔ ۲۱۴ — هر کجا موج هیاهوی دل است
شمارهٔ ۲۱۱ — توفیق زاده نظر پاک من دل است
شمارهٔ ۲۱۳ — مپرس غم ز برای چه آشنای دل است
شمارهٔ ۲۱۲ — شوخیش بسکه وحشی افسانه دل است
شمارهٔ ۲۱۵ — چون محبت جوش باطن زد فراغت مشکل است
شمارهٔ ۲۱۶ — پیش او اظهار غمهای نهانی مشکل است
شمارهٔ ۲۱۷ — هر چند باده قوت دل و شربت گل است
شمارهٔ ۲۲۱ — ساقی نشناسیم دل از دست کدام است
شمارهٔ ۲۱۸ — از نگاهش خلد ایما پر گل است
شمارهٔ ۲۲۰ — آن چهره که خورشید غلام است کدام است
شمارهٔ ۲۱۹ — صبح مشاطه هوای گل است
شمارهٔ ۲۲۴ — گر شود همسایه زلفت صبا نامحرم است
شمارهٔ ۲۲۲ — تسلیم اسیر سلسله انقیاد ماست
شمارهٔ ۲۲۳ — در بر دل تو و دل دلبر ماست
شمارهٔ ۲۳۲ — چمن چمن گل آشفتگی به دامن ماست
شمارهٔ ۲۲۶ — هر دل که زعشق یارگرم است
شمارهٔ ۲۲۷ — فغانم از دل دیوانه گرم است
شمارهٔ ۲۲۸ — پیش سامان سرشکم مایه دریا کم است
شمارهٔ ۲۲۵ — دایم ز تمنای تو دل در نظر ماست
شمارهٔ ۲۳۰ — فراموشی فراموش دل ماست
شمارهٔ ۲۳۱ — چشم بدخو چون هجوم آورد طاقت خوشنماست
شمارهٔ ۲۲۹ — حرف بی صرفه و بیتابی اظهار کم است
شمارهٔ ۲۳۶ — فتادگی ثمر نخل سرفرازی ماست
شمارهٔ ۲۳۵ — به رنگ باده صراحی طلسم هستی ماست
شمارهٔ ۲۳۷ — به عالم حکم اشک ما روان است
شمارهٔ ۲۳۳ — ز فیض گریه چمن یک بساط چیده ماست
شمارهٔ ۲۳۴ — دردی که رنگ چاره نداند دوای ماست
شمارهٔ ۲۳۹ — مژه ها با نگاه در سخن است
شمارهٔ ۲۳۸ — درد دل گفتن همین تنها نه در نا گفتن است
شمارهٔ ۲۴۰ — به حرف لب نگشودن رسایی سخن است
شمارهٔ ۲۴۵ — اخگرم آفت بیداری من خواب من است
شمارهٔ ۲۴۳ — شمع راز من ز سیمای نگفتن روشن است
شمارهٔ ۲۴۸ — آه بی تاثیر من تیر من است
شمارهٔ ۲۴۴ — کی در صفا چو تیغ تواش سینه روشن است
شمارهٔ ۲۴۷ — دریا نمی ز اشک نمک پرور من است
شمارهٔ ۲۴۶ — ساغر باده شرمسار من است
شمارهٔ ۲۴۱ — امتحان خلق دل پامال سودا کردن است
شمارهٔ ۲۴۲ — بزم حیرت را چراغ از دیده ما روشن است
شمارهٔ ۲۵۲ — خرابه گرد فلک احتشام آه من است
شمارهٔ ۲۵۴ — سخت حیران شده ام فرصت دیدن این است
شمارهٔ ۲۵۳ — جمعیت جهان ز پریشانی من است
شمارهٔ ۲۵۶ — هر چند بهشت دلنشین است
شمارهٔ ۲۵۰ — کشته ناز تو کی با کش ز طعن دشمن است
شمارهٔ ۲۵۵ — آهم از بس که آتشین است
شمارهٔ ۲۴۹ — دل پروانه فروغ گهر راز من است
شمارهٔ ۲۵۱ — حشر آرام لقب آتش خس پوش من است
شمارهٔ ۲۶۴ — گرد کلفت در جنون درد ایاغم گشته است
شمارهٔ ۲۶۱ — سجده غفلت من قبله نما ساخته است
شمارهٔ ۲۶۳ — کار نفس ز جلوه رنگین گذشته است
شمارهٔ ۲۵۷ — بسترم تیغ و زخم بالین است
شمارهٔ ۲۵۹ — با سمند تو مگر مه به گرو تاخته است
شمارهٔ ۲۶۰ — گریه خاکستر گداخته است
شمارهٔ ۲۶۲ — دیگر به بزم او سخن ما گذشته است
شمارهٔ ۲۵۸ — تماشاگاه دل چشم سیاه است
شمارهٔ ۲۶۷ — بهر پابوس تو از خاکم غباری برنخاست
شمارهٔ ۲۶۶ — از اشک و آه من گل و سنبل شکفته است
شمارهٔ ۲۷۱ — نه همین از دوری احباب داغم کرده است
شمارهٔ ۲۷۲ — آنکه صید عالم از چشم خماری کرده است
شمارهٔ ۲۶۸ — به جنون عشق مایل افتاده است
شمارهٔ ۲۷۰ — هر طرف باد صبا زان طره بویی برده است
شمارهٔ ۲۶۵ — گلشن ز جلوه تو پریخانه گشته است
شمارهٔ ۲۶۹ — کدام شوق به راه دویدن افتاده است
شمارهٔ ۲۷۶ — به دور ما نگه مشفقانه را چه شده است
شمارهٔ ۲۷۷ — یاد زلف تو مرا مصرع حالی شده است
شمارهٔ ۲۷۸ — گریه زچشمم به امان آمده است
شمارهٔ ۲۸۰ — بی جام و شیشه چشم تو خمار بوده است
شمارهٔ ۲۷۳ — دیوانه گر به دل غم دنیا شمرده است
شمارهٔ ۲۷۵ — دلم از یاد تو خندان شده است
شمارهٔ ۲۷۹ — شور دل پیشتر از دل به جهان آمده است
شمارهٔ ۲۷۴ — گلستان شرم و گلزار حیا آورده است
شمارهٔ ۲۸۷ — بی سبزه نوبهار ندانم چکاره است
شمارهٔ ۲۸۳ — بعد عمری سویم از روی مروت دیده است
شمارهٔ ۲۸۵ — ز بویی بیخودم رویی که دیده است
شمارهٔ ۲۸۱ — تا غم نبوده خاطر خرم نبوده است
شمارهٔ ۲۸۸ — خلوت جان را تجلی از چراغ سینه است
شمارهٔ ۲۸۲ — موجه دریا ز شورم مصرع پیچیده است
شمارهٔ ۲۸۴ — رنجی که چشم شب پره از نور دیده است
شمارهٔ ۲۸۶ — مطرب ترانه ای که دماغم رسیده است
شمارهٔ ۲۹۰ — دشت جنون ز فتنه چشم تو دیده‌ای است
شمارهٔ ۲۹۳ — خیال دام و قفس انتظار آزادی است
شمارهٔ ۲۸۹ — هر نگاه گرم ما مجنون کامل گشته ای است
شمارهٔ ۲۹۵ — دلم را صبح عید جانسپاری است
شمارهٔ ۲۹۴ — دارم دلی که آینه پیرای بیخودی است
شمارهٔ ۲۹۲ — نظر به جوهر اصلی نه زشت مکتسبی است
شمارهٔ ۲۹۱ — هر سر مویم ز افغان بلبل دیوانه ای است
شمارهٔ ۲۹۶ — از خوی تو عالم چمن شعله نگاری است
شمارهٔ ۳۰۱ — بازم از مژگان شوخی خارخار عاشقی است
شمارهٔ ۳۰۰ — دو جهان از کتاب دل ورقی است
شمارهٔ ۲۹۹ — دلی دارم که مست جام ساقی است
شمارهٔ ۲۹۷ — هر عارض افروخته مشاطه نازی است
شمارهٔ ۲۹۸ — دل آواره مستمندکسی است
شمارهٔ ۳۰۴ — جایی که دامگاه غزال رمیدگی است
شمارهٔ ۳۰۳ — دامان پاک عاشق و برگ سمن یکی است
شمارهٔ ۳۰۲ — داری تمام عالم اگر آشنا یکی است
شمارهٔ ۳۱۲ — نگاهش دورگرد آشنایی است
شمارهٔ ۳۰۵ — در تماشای تو هر چشمی دلی است
شمارهٔ ۳۰۹ — حال دل را تنم از ضعف زبانم گویاست
شمارهٔ ۳۰۸ — بهار عمر و نوروز جوانی است
شمارهٔ ۳۰۶ — هر سبزه این باغ نشان خم دامی است
شمارهٔ ۳۱۰ — هر غنچه نشکفته نظر باز نگاهی است
شمارهٔ ۳۰۷ — خموشیها عجب شیرین زبانی است
شمارهٔ ۳۱۱ — ز جام عشق تو هر سبزه مست سودایی است
شمارهٔ ۳۱۹ — حسن آتش و دل سمندر اوست
شمارهٔ ۳۱۳ — گل هر ابر رنگین هوایی است
شمارهٔ ۳۲۰ — جفا جویی سپند آتش اوست
شمارهٔ ۳۱۷ — در دامت آن غبار که بر بال و پر نشست
شمارهٔ ۳۱۸ — شادیم از دلی که شکستن عیار اوست
شمارهٔ ۳۱۶ — ز بسکه هر طرف از خاطرم غبار نشست
شمارهٔ ۳۱۴ — ز حرف دوست اگر کار من نرفت از دست
شمارهٔ ۳۱۵ — هر جا که نقش توبه شکستن شود درست
شمارهٔ ۳۲۵ — گر دل غبار گشته امید خیال هست
شمارهٔ ۳۲۷ — هنوزم در دل از غم ریشه ای هست
شمارهٔ ۳۲۸ — اگر ستم کند امید احترامی هست
شمارهٔ ۳۲۱ — درد بیدرمان دوای جان بی آرام اوست
شمارهٔ ۳۲۲ — آنچه دل را می نوازد درد بیدرمان اوست
شمارهٔ ۳۲۶ — وحدت جهان گرفت و تماشا چنانکه هست
شمارهٔ ۳۲۴ — بیقراریهای عشق آیینه دار خوی دوست
شمارهٔ ۳۲۳ — کرده خونم را صف مژگان چراغان زیر پوست
شمارهٔ ۳۳۳ — آن دل که نام درد نداند سپند کیست
شمارهٔ ۳۳۵ — نمی داند محبت درهم از کیست
شمارهٔ ۳۳۱ — دماغ وحشی ما صید بوی الفت کیست
شمارهٔ ۳۲۹ — با اشک تلخکام اسیران گلاب چیست
شمارهٔ ۳۳۴ — فیض بیداری مسیح بخت آلود کیست
شمارهٔ ۳۳۰ — صیقل رسوایی راز نهان پیداست کیست
شمارهٔ ۳۳۲ — فرزانگی در آتش غفلت سپند کیست
شمارهٔ ۳۳۶ — بوی چمن ز خانه به دوشان شوق کیست
شمارهٔ ۳۳۹ — بی غرض چون گردد الفت محرم و بیگانه کیست
شمارهٔ ۳۴۲ — به فکر خاطر ناشاد ما نیست
شمارهٔ ۳۳۷ — گلزارها ز اشک جگرتاب چشم کیست
شمارهٔ ۳۴۱ — رفت از پیر و جوان طاقت و کس پیدا نیست
شمارهٔ ۳۴۳ — ما را که سر عشرت و پروای طرب نیست
شمارهٔ ۳۴۰ — گریه بیقرار پیدا نیست
شمارهٔ ۳۴۴ — از رشک بلبلم دل حسرت نصیب نیست
شمارهٔ ۳۳۸ — جنون بوی گل افسانه کیست
شمارهٔ ۳۴۹ — همتم را ترک عالم کمتر از تسخیر نیست
شمارهٔ ۳۴۸ — جلوه ای از چشم دل مستور نیست
شمارهٔ ۳۴۵ — گرفتار کمند عشق را صیاد حاجت نیست
شمارهٔ ۳۵۱ — از راز محبت که گلی جز خطرش نیست
شمارهٔ ۳۵۲ — گرچه از سامان حیرانی نظر درویش نیست
شمارهٔ ۳۵۰ — صبرم حریف عربده نیم ناز نیست
شمارهٔ ۳۴۶ — نام دل بردن به غیر از یاد دلبر هیچ نیست
شمارهٔ ۳۴۷ — همزبان بزم ما غیر از در و دیوار نیست
شمارهٔ ۳۵۵ — جز مراد دلت مرادم نیست
شمارهٔ ۳۶۰ — دیده ناکام را جز تهمت نظاره نیست
شمارهٔ ۳۵۸ — در تن بیمار لعل روح پرورد تو نیست
شمارهٔ ۳۵۷ — به دور چشم توام التجا به دوران نیست
شمارهٔ ۳۵۹ — در سراپای شهید غم پنهان تو نیست
شمارهٔ ۳۵۶ — کدام صبح که سرمشق انتظارم نیست
شمارهٔ ۳۵۳ — خجلت الفت کشد هر دل که با ما صاف نیست
شمارهٔ ۳۵۴ — عشق اگر سوزد بر آتش حسن او را باک نیست
شمارهٔ ۳۶۵ — عاشق آن روز که جا در خم آن دام نداشت
شمارهٔ ۳۶۲ — آیا دیگر چه مدعا داشت
شمارهٔ ۳۶۳ — فلک ز کام من سفله کیش عار نداشت
شمارهٔ ۳۶۶ — در دیار ما زمین مشت غباری هم نداشت
شمارهٔ ۳۶۷ — در حلقه زلف تو دلی چله نشین داشت
شمارهٔ ۳۶۴ — رواج ساختگی های روزگار نداشت
شمارهٔ ۳۶۸ — سبزه ما کی ز برق خرمنی اندیشه داشت
شمارهٔ ۳۶۱ — خرقه پوشی است خودنمایی نیست
شمارهٔ ۳۷۵ — شوق روزی که پی چاک گریبان می‌گشت
شمارهٔ ۳۷۰ — تا کی از شام جدایی ماجرا خواهد گذشت
شمارهٔ ۳۷۲ — بیگانگی ز شکوه شام و سحر گذشت
شمارهٔ ۳۷۱ — در دلم سیر کوی یار گذشت
شمارهٔ ۳۷۴ — گردش چشم تماشا می گشت
شمارهٔ ۳۶۹ — دلم با سوز پنهانی سری داشت
شمارهٔ ۳۷۳ — دامن صحرا و کوه از دامن گلچین گذشت
شمارهٔ ۳۷۶ — حرف شوقت مختصر خواهم نوشت
شمارهٔ ۳۸۱ — نشینم گوشه ای با خاطر ناشاد هر ساعت
شمارهٔ ۳۸۴ — گلستانی که هوای دل نومید گرفت
شمارهٔ ۳۸۲ — قرب شاهان بی صدف کی گوهر شهوار یافت
شمارهٔ ۳۸۰ — گشته آیینه بیقرار خطت
شمارهٔ ۳۷۷ — نامه شوق تو را گر مختصر خواهم نوشت
شمارهٔ ۳۷۸ — فلک برات که بر شهپر هما ننوشت
شمارهٔ ۳۸۳ — می کشیدی و نگه سیر چمن یاد گرفت
شمارهٔ ۳۷۹ — دیده ام یک مژه آرام به خوابی ننوشت
شمارهٔ ۳۸۶ — از قدش جلوه باز کام گرفت
شمارهٔ ۳۸۷ — آهم گره‌گشاست مدد می‌توان گرفت
شمارهٔ ۳۸۹ — ره بر امید بیشترک می‌توان گرفت
شمارهٔ ۳۹۲ — شرم رخت به دیده نقاب سمن گرفت
شمارهٔ ۳۸۵ — تا غمش در دلم قرار گرفت
شمارهٔ ۳۸۸ — مشق گداز دل ز نفس می‌توان گرفت
شمارهٔ ۳۹۰ — هر دم ز گریه فیض نوی می‌توان گرفت
شمارهٔ ۳۹۱ — لاله به کف جام دمیدن گرفت
شمارهٔ ۳۹۵ — گر عسس مال کسی از دزد معنی می گرفت
شمارهٔ ۳۹۶ — جلوه حسن تو بس در صورت و معنی گرفت
شمارهٔ ۳۹۷ — آمد از ذوق تپیدن نفس از یادم رفت
شمارهٔ ۴۰۰ — پرده چشم سمن پیراهنت
شمارهٔ ۳۹۳ — جایی که عقل دامن تدبیر می گرفت
شمارهٔ ۳۹۹ — داروی هوش و هوش ربایی خوشا دلت
شمارهٔ ۳۹۸ — از پاک بینشی دل اهل نظر شکفت
شمارهٔ ۳۹۴ — فرصت مجنون اگر دنبال محمل می گرفت
شمارهٔ ۴۰۴ — گه به درد و گه به داغ ما مپیچ
شمارهٔ ۴۰۱ — ای چار رکن عالم خشتی ز بارگاهت
شمارهٔ ۴۰۵ — لطف سخن و تازگی لفظ و ادا هیچ
شمارهٔ ۴۰۲ — نگشته مست تو هرگز به هیچ در محتاج
شمارهٔ ۴۰۸ — گل گل شکفته از شفق فیض باغ صبح
شمارهٔ ۴۰۳ — مگشای پیش هر کس بار فسانه چون موج
شمارهٔ ۴۰۷ — آن میگساری شب و این دور باش صبح
شمارهٔ ۴۰۶ — بیند اگر ز گرد ره او رواج صبح
شمارهٔ ۴۱۵ — که گفته سنگ دلت کفه محبت باد
شمارهٔ ۴۰۹ — شب روز شد به یاد تو روشن چراغ صبح
شمارهٔ ۴۱۶ — اضطرابم رهین طاقت باد
شمارهٔ ۴۱۴ — گشته تا صیاد ما مژگان شوخ
شمارهٔ ۴۱۳ — سیم اشکم صیقل آیینه گل‌های صبح
شمارهٔ ۴۱۲ — جذبه شوق که می ریخت به پیمانه صبح
شمارهٔ ۴۱۱ — بسکه از مهر او گداخته صبح
شمارهٔ ۴۱۰ — دل صاف می کند ز کدورت ایاغ صبح
شمارهٔ ۴۲۲ — رشته وادی هجر تو گرم سر می‌داد
شمارهٔ ۴۲۰ — غمی که درد نیفزود ننگ سلسله باد
شمارهٔ ۴۱۷ — رنگ شکسته از گل رویش عیان مباد
شمارهٔ ۴۲۳ — اشکم از بس کرده آب روی گل‌ها را زیاد
شمارهٔ ۴۱۹ — گلشن آرای خیالم حسن محجوب تو باد
شمارهٔ ۴۱۸ — بی یاد قامتش دل بیتاب من مباد
شمارهٔ ۴۲۱ — عنان دل به مژگان می‌توان داد
شمارهٔ ۴۲۴ — گلاب خون و عبیر غبار می طلبد
شمارهٔ ۴۳۱ — در دام تمنای تو گر بر سرم افتد
شمارهٔ ۴۳۰ — گلستان شو ز می تا نوبهار از چشم رنگ افتد
شمارهٔ ۴۲۶ — کجا بی‌کاوش دردی صد چاک می‌زیبد
شمارهٔ ۴۲۵ — تذرو جلوه ات را دیده من آشیان زیبد
شمارهٔ ۴۲۸ — ز تاب سنبلی صید ضعیفم در کمند افتد
شمارهٔ ۴۲۹ — آتشی نیست محبت که به ناپاک افتد
شمارهٔ ۴۲۷ — قطره چون موج اضطراب افتد
شمارهٔ ۴۳۲ — به لب هردم ز شادی شُکر این سودا نمی‌گنجد
شمارهٔ ۴۳۸ — با ذوق گریه از دل خوناب کم نگردد
شمارهٔ ۴۳۶ — گر دل شکند مهرت از او دور نگردد
شمارهٔ ۴۴۰ — دل شکسته درستی پذیر می گردد
شمارهٔ ۴۳۴ — دلم تا چند از شرم نگاهی مضطرب گردد
شمارهٔ ۴۳۳ — سخنها بر زبان چون رشته ها بر سوزنی پیچید
شمارهٔ ۴۳۵ — همای گرد مجنون تو پرواز آشیان گردد
شمارهٔ ۴۳۹ — اشکم از یاد لبت آب گهر می گردد
شمارهٔ ۴۳۷ — عشق تو چراغ دل هر خام نگردد
شمارهٔ ۴۴۶ — اگر خاکستر پروانه ما توده می گردد
شمارهٔ ۴۴۴ — ز شوخی مژه گر جام برنمی گردد
شمارهٔ ۴۴۸ — اگر عارض برافروزی شرر پروانه می گردد
شمارهٔ ۴۴۱ — در آن وادی که سرعت خاک دامنگیر می‌گردد
شمارهٔ ۴۴۷ — ز آهم خاطر منت گساران تازه می گردد
شمارهٔ ۴۴۲ — چه شد گردیده‌ام حیران، لبم خاموش می‌گردد
شمارهٔ ۴۴۳ — عبث فضولی عقلم وکیل می گردد
شمارهٔ ۴۴۵ — چه کرده‌ام که دگر بدگمان نمی‌گردد
شمارهٔ ۴۵۵ — ندیدم آن لب شیرین بخندد
شمارهٔ ۴۴۹ — خیال بت مرا بس در دل دیوانه می گردد
شمارهٔ ۴۵۲ — ز خون دل چه قدرها چمن حنا بندد
شمارهٔ ۴۵۰ — گردیده ام اسیر دوا یا علی مدد
شمارهٔ ۴۵۴ — دلی نسیم به عید بهار می بندد
شمارهٔ ۴۵۳ — چو نیرنگ محبت چشم ارباب نظر بندد
شمارهٔ ۴۵۶ — گل ویرانه عاشق به روی آب می خندد
شمارهٔ ۴۵۱ — مالک رقاب فتح و ظفر یا علی مدد
شمارهٔ ۴۶۴ — بخت با ما سر جفا دارد
شمارهٔ ۴۶۱ — می گلگون ز مژگان سیاه یار می بارد
شمارهٔ ۴۵۷ — از تماشای رخت شام و سحر می خندد
شمارهٔ ۴۵۹ — میان مهربانی آنچنان بیگانه می خندد
شمارهٔ ۴۶۰ — دیوانه ما قحط خریدار پسندد
شمارهٔ ۴۶۲ — غبار عشقم از انجام من آغاز می بارد
شمارهٔ ۴۶۳ — پس از عمری به رویم گر نگاهی کرد جا دارد
شمارهٔ ۴۵۸ — دید در خواب که بر وضع جهان می خندد
شمارهٔ ۴۶۷ — در راه تو دل شتاب دارد
شمارهٔ ۴۷۱ — ز آهم هر طرف دل وحشتستان دگر دارد
شمارهٔ ۴۶۵ — صدف گوهر چمن گل ابر باران دل وفا دارد
شمارهٔ ۴۶۶ — بهار می رسد و برگ عیشها دارد
شمارهٔ ۴۶۸ — در دل خیال چشمش مست است و خواب دارد
شمارهٔ ۴۶۹ — از دل ما دلت خبر دارد
شمارهٔ ۴۷۰ — به جایی می‌رسد شوقی که الفت راهبر دارد
شمارهٔ ۴۷۲ — جدا هر جلوه ای بینی ز سودای نظر دارد
شمارهٔ ۴۸۰ — نگاه خونی و مژگان تیغزن دارد
شمارهٔ ۴۷۸ — هر دل خبر از آینه دید ندارد
شمارهٔ ۴۷۵ — گل خیال که در آب و آتشم دارد
شمارهٔ ۴۷۹ — دلی کز غمش می به ساغر ندارد
شمارهٔ ۴۷۷ — چرخ به تسلیم پیشه دست ندارد
شمارهٔ ۴۷۳ — شوق رازی است که اظهار در آتش دارد
شمارهٔ ۴۷۶ — ز استخوان ساخته صنعتگر قدرت درمی
شمارهٔ ۴۷۴ — خطی از هر سر مو محشر تابم دارد
شمارهٔ ۴۸۶ — به از درد او جان پناهی ندارد
شمارهٔ ۴۸۷ — نگه در دیده اندام تو دارد
شمارهٔ ۴۸۳ — بیدل چه سراید به خیالی که ندارد
شمارهٔ ۴۸۲ — دل ما زخمی از مرهم ندارد
شمارهٔ ۴۸۸ — نه اشک است اینکه بی یاد تو در چشمم غلو دارد
شمارهٔ ۴۸۱ — نزاکت اینقدر نی برگ گل نی یاسمن دارد
شمارهٔ ۴۸۵ — ز رنگین شیوه ها گلزار بلبل آفرین دارد
شمارهٔ ۴۸۴ — غبار عاشق اکسیر وفا در آستین دارد
شمارهٔ ۴۹۴ — زاهد از سبحه رشته ای دارد
شمارهٔ ۴۹۵ — فقر هم خودنمایی ای دارد
شمارهٔ ۴۹۲ — تغافل در نگه پنهان که دارد
شمارهٔ ۴۹۳ — محبت در غم بیدردی آزادم نگه دارد
شمارهٔ ۴۹۰ — هر دل که غم همیشه دارد
شمارهٔ ۴۹۱ — دل زخم که جان داغ که گل خار که دارد
شمارهٔ ۴۸۹ — بوی گل و روی ماه دارد
شمارهٔ ۴۹۶ — حباب با دل من آشنایی ای دارد
شمارهٔ ۵۰۱ — گل پژمرده، رنگی غیر حسرت برنمی‌دارد
شمارهٔ ۵۰۲ — به بزم شیخ و برهمن نشستنی دارد
شمارهٔ ۵۰۴ — دلم ز دانه ناکشته دامنی دارد
شمارهٔ ۴۹۷ — شمع بزم تو دماغ از می شوخی دارد
شمارهٔ ۴۹۸ — ز خود هم می گریزد راز پنهان کسی دارد
شمارهٔ ۴۹۹ — ز ابر جلوه مهتاب تازگی دارد
شمارهٔ ۵۰۰ — دل به یاد تو زهر چاک هلالی دارد
شمارهٔ ۵۰۳ — تماشای بهار عافیت گل چیدنی دارد
شمارهٔ ۵۰۶ — نه تنها صبر با کم آرزوی بیش نگذارد
شمارهٔ ۵۰۵ — گر دست هوای تو به دلها نگذارد
شمارهٔ ۵۰۹ — خواب اگر پی به سرگریه شبگیر آرد
شمارهٔ ۵۱۲ — کو قاصدی که نامه به باد صبا برد
شمارهٔ ۵۰۸ — جذب نگهت جام می از تاک برآرد
شمارهٔ ۵۱۱ — مگو کشتن بلایی بر سر منصور می‌آرد
شمارهٔ ۵۰۷ — اگر بینش ز مژگان پر برآرد
شمارهٔ ۵۱۰ — دلم وحشی شود رازش اگر لب بر زبان آرد
شمارهٔ ۵۱۴ — سودای تو ما را به تمنای دگر برد
شمارهٔ ۵۱۶ — کلفت زخاطرم دل بیدار می برد
شمارهٔ ۵۱۵ — رنگی که حسن از دل نومید می برد
شمارهٔ ۵۱۳ — پروانه چراغ وفا پر کجا برد
شمارهٔ ۵۱۸ — از من و بلبل صبا صبر و تحمل می برد
شمارهٔ ۵۱۹ — چنگ دل از نغمه‌ای نی از نوایی می‌برد
شمارهٔ ۵۲۰ — کی دل کلید راز به دست زبان سپرد
شمارهٔ ۵۱۷ — خط رسید آن چشم و آن ابرو همان دل می‌برد
شمارهٔ ۵۲۵ — گر آسمان زکینه دیرینه بگذرد
شمارهٔ ۵۲۶ — نه همین گرد ره شوق ز صرصر گذرد
شمارهٔ ۵۲۷ — در دلم یاد یار می گذرد
شمارهٔ ۵۲۲ — کی قیامت در نظر با این تماشا بگذرد
شمارهٔ ۵۲۴ — یاد چشمت سرگران تا چند از دل بگذرد
شمارهٔ ۵۲۱ — بسکه دارم به دل محبت درد
شمارهٔ ۵۲۳ — نیست درویش آنکه از تاراج عزت بگذرد
شمارهٔ ۵۲۸ — کسی که در دل خود از نیاز می‌گذرد
شمارهٔ ۵۳۲ — گریبان رشک گلشن می توان کرد
شمارهٔ ۵۳۱ — رخی از باده رخشان می توان کرد
شمارهٔ ۵۲۹ — آفتی وام می توانم کرد
شمارهٔ ۵۳۶ — زبان ناله پر از شوخی تحریر می گیرد
شمارهٔ ۵۳۰ — ترک غمت از کشتن و بستن نتوان کرد
شمارهٔ ۵۳۴ — هشیاریم از یاد تو بیهوش برآورد
شمارهٔ ۵۳۳ — وفا با خاکساری می توان کرد
شمارهٔ ۵۳۵ — دلی کجاست که سامان عیش ما گیرد
شمارهٔ ۵۴۰ — نیم داغ گلی تا هر دو رویم یک هوا سوزد
شمارهٔ ۵۴۴ — توفیق در این بادیه رهبر نشناسد
شمارهٔ ۵۳۷ — ز اشکم غنچه در هرجا گلاب رنگ می‌گیرد
شمارهٔ ۵۳۹ — سررشته جنون ره اهل هوس نزد
شمارهٔ ۵۳۸ — وفا به مهر و عداوت به کین نمی‌ارزد
شمارهٔ ۵۴۳ — جنون هر لحظه چون تاکم به تارک خاک می‌ریزد
شمارهٔ ۵۴۲ — نه همین نامه چو شمع از خبرم می سوزد
شمارهٔ ۵۴۱ — دل رمیده به صد آب و تاب می سوزد
شمارهٔ ۵۴۵ — دیوانه او غیر تحمل نشناسد
شمارهٔ ۵۴۶ — جان سختی دلم را بیداد می شناسد
شمارهٔ ۵۴۹ — جایی که حکم ناله شبگیر می رسد
شمارهٔ ۵۴۸ — گذشته ایم ز سر تا به نقش پا چه رسد
شمارهٔ ۵۴۷ — گریختم که به گرد ره تو کس نرسد
شمارهٔ ۵۵۰ — شوق ره گم کرده‌ای از وادیِ دل می‌رسد
شمارهٔ ۵۵۱ — دل اگر گم شده دلدار سلامت باشد
شمارهٔ ۵۵۲ — کسی که داغ جنونش طراز سر باشد
شمارهٔ ۵۶۰ — دیوانه تو بار محبت نمی کشد
شمارهٔ ۵۵۷ — جنون فسرده دلم را طبیب خواهد شد
شمارهٔ ۵۵۶ — خوشا آن دل که سرگرم غمِ جانانه‌ای باشد
شمارهٔ ۵۵۹ — دمی که از نگهت سرمه ستم نکشد
شمارهٔ ۵۵۴ — نگه یار گریبان تو باشد
شمارهٔ ۵۵۵ — جنون داغی ز سودای تو باشد
شمارهٔ ۵۵۳ — نوبهار است به میخانه مبارک باشد
شمارهٔ ۵۵۸ — اگر با دیده اعجاز محبت یار خواهد شد
شمارهٔ ۵۶۸ — ز خوی سرکشی دل در بر امّید می‌رقصد
شمارهٔ ۵۶۳ — عالم از جلوه تو خرم شد
شمارهٔ ۵۶۷ — می کنم پرواز ذوق جانفشانی را چه شد
شمارهٔ ۵۶۱ — بسکه دامان حجاب از الفت من می کشد
شمارهٔ ۵۶۲ — ز آسمان محبت چه وحی نازل شد
شمارهٔ ۵۶۴ — گرچه مجنون را محبت از هوس زایل نشد
شمارهٔ ۵۶۵ — مرا چون غنچه هردم چاک دل از چاک می‌جوشد
شمارهٔ ۵۶۶ — در محبت اشک و آه بی محابا را چه شد
شمارهٔ ۵۷۰ — رفتم از هوش نگاه که به یادم آمد
شمارهٔ ۵۷۴ — به دل اضطرابی دعا می رساند
شمارهٔ ۵۷۲ — چشم ما پاک بود پاک حیا می داند
شمارهٔ ۵۶۹ — تیغ بر کفش دیدم خون من به جوش آمد
شمارهٔ ۵۷۶ — دل شکاران که مرا بی سر و پا ساخته اند
شمارهٔ ۵۷۵ — شکفتن در ریاض خاطرم بیکار می‌ماند
شمارهٔ ۵۷۱ — کو ذره ای که صد خور بار جفا نداند
شمارهٔ ۵۷۳ — دل آتش‌پرستم شعله از اخگر نمی‌داند
شمارهٔ ۵۷۷ — مشتی از خاکستر پروانه پیدا کرده اند
شمارهٔ ۵۷۹ — دوستان فکری به حالم کرده اند
شمارهٔ ۵۷۸ — همچو خس آیینه پرداز شرارم کرده اند
شمارهٔ ۵۸۱ — از دلم روزی که طرح روزگار انداختند
شمارهٔ ۵۸۰ — پاک بینان الفتی با داغ پنهان کرده اند
شمارهٔ ۵۸۲ — عشق نگشوده طلسمی است که بر دل بستند
شمارهٔ ۵۸۳ — به دلم بال و پر ناله کشیدن دادند
شمارهٔ ۵۸۴ — فریب جلوه مستانه دادند
شمارهٔ ۵۸۷ — از وفا صافدلانی که می ناب خورند
شمارهٔ ۵۸۹ — عشق اول بر دل غم پرور آتش می زند
شمارهٔ ۵۸۵ — تا دل مست تو را داغ وفا بخشیدند
شمارهٔ ۵۸۶ — عاجزان چون نام غیرت می برند
شمارهٔ ۵۸۸ — بیدلان ملک وفا را نه به خاتم گیرند
شمارهٔ ۵۹۱ — گه نگاهش کاروان چشم آهو می‌زند
شمارهٔ ۵۹۲ — آنانکه هوس مائده کام شناسند
شمارهٔ ۵۹۰ — خاموشی از ترانه ما جوش می زند
شمارهٔ ۵۹۷ — صف مژگان تو دل را چمن سینه کند
شمارهٔ ۵۹۴ — دیده را شوخی چشمت دل بیتاب کند
شمارهٔ ۵۹۵ — به تغافل اگرم چشم تو رسوا نکند
شمارهٔ ۶۰۰ — رشک حسنت خار در پیراهن گل می‌کند
شمارهٔ ۵۹۸ — خرم کسی که دل به غمت شاد می‌کند
شمارهٔ ۵۹۳ — سرمه‌ای هر جا به چشم داغ سودا می‌کشند
شمارهٔ ۵۹۹ — خار گلزار وفا گل می‌کند
شمارهٔ ۵۹۶ — همه دَردیم تا دوا چه کند
شمارهٔ ۶۰۱ — در گلستان جگر داغ تو بس گل می‌کند
شمارهٔ ۶۰۲ — نیرنگ باده رفع حجابم نمی کند
شمارهٔ ۶۰۷ — چون دل ما گر دل یک قطره باران تنگ بود
شمارهٔ ۶۰۳ — در غمش تا سوختم بخت شرارم شد بلند
شمارهٔ ۶۰۸ — دوش ساز ناله ام آهنگ بود
شمارهٔ ۶۰۵ — یک سرنوشت طالع ما بی خطر نبود
شمارهٔ ۶۰۶ — امشب که خیال رخ او شمع نظر بود
شمارهٔ ۶۰۴ — در بزم چو با عارض پر نور نشیند
شمارهٔ ۶۱۰ — گر سر و کار کسی با دل نبود
شمارهٔ ۶۱۱ — سرکنم آوارگی منزل همان گیرم نبود
شمارهٔ ۶۱۵ — قاصدی از گرد جولانش به هرسو می‌دود
شمارهٔ ۶۱۶ — هرکجا مست حیا آن بت طناز رود
شمارهٔ ۶۰۹ — گر دو روزی کامجو در عشق بی آرام بود
شمارهٔ ۶۱۳ — دیدیم زهر چشم تو عمر دوباره بود
شمارهٔ ۶۱۴ — چشمت امشب ساقی و بیطاقتی پیمانه بود
شمارهٔ ۶۱۲ — از جان که می شنید اگر حرف غم نبود
شمارهٔ ۶۱۹ — ترک مستم را اگر چین بر جبین پیدا شود
شمارهٔ ۶۲۴ — از من آن چشم تغافل‌کیش غافل می‌شود
شمارهٔ ۶۲۱ — گر شبی یاد تو دور از جان غمگینم شود
شمارهٔ ۶۱۷ — صبح است و فیض گریه مستانه می رود
شمارهٔ ۶۱۸ — گر آفتاب مهر تو از سینه می رود
شمارهٔ ۶۲۳ — مستی ز شور لعل تو هشیار می‌شود
شمارهٔ ۶۲۰ — دشمن هوشی به رویت چشم تر نتوان گشود
شمارهٔ ۶۲۲ — از شکستن دل ما رام تظلم نشود
شمارهٔ ۶۲۶ — مست است و عرض آتش رخسار می دهد
شمارهٔ ۶۳۰ — گر نگه نکهت گلزار حیا می باید
شمارهٔ ۶۳۱ — نگهبان چراغ راز دل خاموش می باید
شمارهٔ ۶۲۸ — عاشق از شوق نگاه واپسین جان می دهد
شمارهٔ ۶۲۹ — اجر جفا و مزد وفا را که می دهد
شمارهٔ ۶۳۲ — از آتش ما گر نفسی دود برآید
شمارهٔ ۶۲۷ — هر که بیند لذت بیتابیم سر می دهد
شمارهٔ ۶۲۵ — بیدلی صبر نیندوخته ای می خواهد
شمارهٔ ۶۳۷ — دلم زیاد نگاهت به شور می‌آید
شمارهٔ ۶۴۰ — آسودگی خاطر ناشاد مپرسید
شمارهٔ ۶۳۵ — از چمن بی نقاب می آید
شمارهٔ ۶۳۳ — هر دل که ز بیداد تو نومید برآید
شمارهٔ ۶۳۶ — غباری از طواف کعبه مقصود می آید
شمارهٔ ۶۳۸ — یاد چشمت چو پی غارت جان می‌آید
شمارهٔ ۶۳۹ — کجا از آتش می گرمی خوی تو می آید
شمارهٔ ۶۳۴ — یاد چشمت چو به سیر دل ما می آید
شمارهٔ ۶۴۲ — بوالهوس لاف محبت زد و آزار کشید
شمارهٔ ۶۴۴ — چقدرها ز رهت نشو و نما می روید
شمارهٔ ۶۴۵ — دل چو خون شد ناز اشک پرده در نتوان کشید
شمارهٔ ۶۴۷ — زاهد در این بهار به ما توبه واگذار
شمارهٔ ۶۴۸ — زنده دردم به درمانم چه کار
شمارهٔ ۶۴۱ — بیستون روزی به یاد خاطر شادم رسید
شمارهٔ ۶۴۶ — ندیدنی است بساط جهان قدم بردار
شمارهٔ ۶۴۳ — حیرانی ما باغ و بهار است ببینید
شمارهٔ ۶۴۹ — جام بر کف خاطر اندوهگین دارد بهار
شمارهٔ ۶۵۳ — شبنم باغ وفا از خار دندان سخت تر
شمارهٔ ۶۵۱ — دیوانه خطت دل ویرانه بهار
شمارهٔ ۶۵۵ — دلم خون شد دل بیداد خوشتر
شمارهٔ ۶۵۲ — پیداست عکس چهره گل در هوای ابر
شمارهٔ ۶۵۶ — ساقی تبسم مژه کام بیشتر
شمارهٔ ۶۵۰ — ساغری دارد به کف هر قطره باران بهار
شمارهٔ ۶۵۴ — حسنش از گلزارها گلزارتر
شمارهٔ ۶۶۰ — انداز لطفش از گل و گلزار تازه تر
شمارهٔ ۶۶۲ — حیا پرورد نازی از دل اندوهگین مگذر
شمارهٔ ۶۶۳ — خط آزادی پریشان می نماید در نظر
شمارهٔ ۶۵۹ — شهید راز پنهان را سرافرازی نهان بهتر
شمارهٔ ۶۶۴ — مستم و آن چشم شهلا در نظر
شمارهٔ ۶۶۱ — خنده از گل جلوه از سرو خرامان تازه تر
شمارهٔ ۶۵۸ — بیتابم ز حوصله صاحب کمال تر
شمارهٔ ۶۵۷ — سینه صافی با عداوت خویشتر
شمارهٔ ۶۶۶ — زنجیر شوق ما شده روز و شب دگر
شمارهٔ ۶۶۸ — ای از غم تو هر رگ ما ریشه دگر
شمارهٔ ۶۶۹ — هر گردش چشم تو پریخانه دیگر
شمارهٔ ۶۷۱ — به نام گریه من فال می‌زند زنجیر
شمارهٔ ۶۷۲ — نگنجد در سرم سودای زنجیر
شمارهٔ ۶۶۷ — دیده ام از گرد گلگون تو جولان دگر
شمارهٔ ۶۷۰ — آشوب در قلمرو ترکش ندید تیر
شمارهٔ ۶۶۵ — داردم شوق تو بیتاب سفر
شمارهٔ ۶۷۳ — بحر وجود محشر موج و حباب گیر
شمارهٔ ۶۷۷ — ز فیض ابر شد زانسان جهان سبز
شمارهٔ ۶۷۴ — صیقل دل از غبار خاکساری یادگیر
شمارهٔ ۶۷۹ — سرمه واری در نظر زان خاک پا دارم هنوز
شمارهٔ ۶۷۵ — دست اگر داری به غیر از دامن صحرا مگیر
شمارهٔ ۶۷۶ — ای برای دلم سراپا ناز
شمارهٔ ۶۷۸ — پرتو شمع تو پروانه گداز است هنوز
شمارهٔ ۶۸۰ — راحتم شد بستر خواب و در آزارم هنوز
شمارهٔ ۶۸۳ — گفت‌وگویی شنیده‌ام که مپرس
شمارهٔ ۶۸۴ — دارم دل افروخته چون خلوت فانوس
شمارهٔ ۶۸۲ — قرار بخش دل تنگ یاد آن گل بس
شمارهٔ ۶۸۱ — مایه عیش اسیران خاطر غمناک بس
شمارهٔ ۶۸۶ — شراری را نماند جا در آتش
شمارهٔ ۶۸۷ — شکار آینه گردیده آه می رسدش
شمارهٔ ۶۸۵ — نکرده دست تهی اهل دیده را قلاش
شمارهٔ ۶۸۸ — سینه تا شد قلمرو تیرش
شمارهٔ ۶۹۱ — کرده ام بسکه آرزوی خطش
شمارهٔ ۶۹۲ — ای چشم و چراغ آفرینش
شمارهٔ ۶۹۵ — ای کرده ز یاد ما فراموش
شمارهٔ ۶۹۳ — گل گرفتار نقش بالینش
شمارهٔ ۶۹۰ — صبا در نافه می‌غلتد ز گرد راه پابوسش
شمارهٔ ۶۹۴ — از قدش جلوه انتخاب فروش
شمارهٔ ۶۹۶ — تا به کس روشن نسازم کفر ایمان بار خویش
شمارهٔ ۶۸۹ — خداوندا مکن کس را شهید خنجر نازش
شمارهٔ ۷۰۲ — پرکاری معشوق نهان است در این باغ
شمارهٔ ۶۹۹ — نسخه دارد لعلش از چشم حیاپرداز خویش
شمارهٔ ۷۰۳ — اشک گلگونم به راه وعده می کارد چراغ
شمارهٔ ۶۹۷ — بیکسیم ساخت خریدار خویش
شمارهٔ ۷۰۰ — اشک بلبل نمک چش خویش
شمارهٔ ۶۹۸ — جایی که گل از ناله کند بال و پر خویش
شمارهٔ ۷۰۱ — گر از تو بشنویم جواب سلام خویش
شمارهٔ ۷۰۴ — بهارم گلستان در گلستان ضعف
شمارهٔ ۷۱۲ — دیدن رویش نه تنها می برد از یاد گل
شمارهٔ ۷۰۷ — یکدلم گرچه پریشان نظرم ساخته عشق
شمارهٔ ۷۱۱ — شدی مست و زد چاک جیب قبا گل
شمارهٔ ۷۰۶ — بر دلم آغوش صلح کل گشاید جنگ عشق
شمارهٔ ۷۰۵ — همین دانسته چشمش جای می خون خوردن عاشق
شمارهٔ ۷۰۸ — خوابم شده تا سرمه بیداری توفیق
شمارهٔ ۷۰۹ — دارم دلی به سینه چو کژدم به زیر خاک
شمارهٔ ۷۱۰ — بیا ای هجر و وصلت مایه شیب و شباب دل
شمارهٔ ۷۱۷ — بر تنم گردیده نقش بوریا تصویر دام
شمارهٔ ۷۱۹ — به خون تپیده شکاری ز صیدگاه توام
شمارهٔ ۷۱۵ — لبریز خنده است چمن از هوای گل
شمارهٔ ۷۱۴ — کرده ای انتخاب خنده گل
شمارهٔ ۷۲۰ — در وفا داری طلسم بیوفایی بسته ام
شمارهٔ ۷۱۶ — سرگرم داغ دل نکند آرزوی گل
شمارهٔ ۷۱۳ — جلوه حسنت چمن پرداز گل
شمارهٔ ۷۱۸ — لبت به سهو نوازد گرم به یک دشنام
شمارهٔ ۷۲۸ — بس که خود را بسته دام بلا می‌خواستم
شمارهٔ ۷۲۱ — گرچه سودای تو یک عمر به سر داشته‌ام
شمارهٔ ۷۲۴ — در دل از مستی فغان گم کرده ام
شمارهٔ ۷۲۳ — فانوس شمع خلوت دیدار گشته ام
شمارهٔ ۷۲۲ — در زمین دل خود تخم رضا کاشته ام
شمارهٔ ۷۲۵ — لاله داغم ز گلزار جگر جوشیده‌ام
شمارهٔ ۷۲۷ — لب تر نکرده از می هستی پیاله ام
شمارهٔ ۷۲۶ — مشغول یاد اوست دل پاره پاره ام
شمارهٔ ۷۳۵ — با لبش همزبانیی کردم
شمارهٔ ۷۳۴ — خراب آباد بودم عشق را معمار خود کردم
شمارهٔ ۷۳۲ — گر گمان وصل آن نامهربان می داشتم
شمارهٔ ۷۳۳ — آتش از آن گرمی نگاه گرفتم
شمارهٔ ۷۳۰ — اگر عاقل اگر دیوانه مستم
شمارهٔ ۷۳۱ — ز شور عشق هرگز تلخ از شیرین ندانستم
شمارهٔ ۷۳۶ — دلی به خاک ره انتظار می بندم
شمارهٔ ۷۲۹ — ز یادش بس که هشیارم به خون خویشتن مستم
شمارهٔ ۷۴۳ — خصم را زخمی شمشیر تحمل دارم
شمارهٔ ۷۴۰ — غمی رنگین تر از گلزار دارم
شمارهٔ ۷۴۲ — نگه در دیده مانند گلی در دام خس دارم
شمارهٔ ۷۴۱ — پیاله بر کف و چشم تو در نظر دارم
شمارهٔ ۷۳۷ — نظر گشودم و سر منزل تو را دیدم
شمارهٔ ۷۴۴ — دلم گداخت سر ساغر گران دارم
شمارهٔ ۷۳۹ — نگران که بود رشک به حسرت دارم
شمارهٔ ۷۳۸ — به کویش در لباس بوالهوس بسیار گردیدم
شمارهٔ ۷۴۵ — سر و برگ هر شمع یا گل ندارم
شمارهٔ ۷۵۱ — نیم دیوانه تنها با محبت همسری دارم
شمارهٔ ۷۵۲ — سراپا یکدلم درد تمنای کسی دارم
شمارهٔ ۷۴۶ — دلی زخم انتخاب خنده گل در چمن دارم
شمارهٔ ۷۴۸ — اگر شادم از غم رهایی ندارم
شمارهٔ ۷۴۷ — نمی گنجد به محشر فوج عصیانی که من دارم
شمارهٔ ۷۴۹ — ز خون دیده و لخت جگر رنگین شبی دارم
شمارهٔ ۷۵۰ — دل پر حسرتی دارم غم کم فرصتی دارم
شمارهٔ ۷۵۴ — درد و داغ نهانیی دارم
شمارهٔ ۷۵۹ — کاروان اشکم از اقلیم حیرت می رسم
شمارهٔ ۷۶۰ — خوار عشقم به اعتبار قسم
شمارهٔ ۷۵۷ — گل داغم از رنگ و بو می گریزم
شمارهٔ ۷۵۵ — بود روزی که پا ز این گل برآرم
شمارهٔ ۷۵۸ — منم که نشئه می از خمار نشناسم
شمارهٔ ۷۵۳ — ستمکش چون دل خس پاره آتش دلی دارم
شمارهٔ ۷۵۶ — حرفی از شعله خویت به زبان می آرم
شمارهٔ ۷۶۵ — تفسیر خموشی شده گویایی عشقم
شمارهٔ ۷۶۸ — اگر بیهوده گردم شهر از صحرا نمی دانم
شمارهٔ ۷۶۱ — هوای خلد ندارم به کوی یار قسم
شمارهٔ ۷۶۴ — در نظر نقش و نگارت می کشم
شمارهٔ ۷۶۷ — ز چشم تر نمی‌آید تماشایی که من دانم
شمارهٔ ۷۶۲ — ز دست دل گهی در آتش و گه در چمن باشم
شمارهٔ ۷۶۶ — حدیث لعل تو را گرچه مختصر دانم
شمارهٔ ۷۶۳ — خوش آن نفس که غباری ز خاک کوی تو باشم
شمارهٔ ۷۷۱ — مستم پیاله بر سر افسانه می زنم
شمارهٔ ۷۶۹ — کو جنون تا از می وارستگی ساغر زنم
شمارهٔ ۷۷۳ — کو جنون کز سنگ طفلان خانه‌ای پیدا کنم
شمارهٔ ۷۷۴ — کو فرصتی که شکوه ندانسته سر کنم
شمارهٔ ۷۷۰ — صلحم نساخت با تو در جنگ می زنم
شمارهٔ ۷۷۵ — از صبر من آزرده شد تا چند آزارش کنم
شمارهٔ ۷۷۲ — صد زبان گر بهر عذر مدعا پیدا کنم
شمارهٔ ۷۷۶ — کو جنون کز می سودا قدحی نوش کنم
شمارهٔ ۷۸۳ — دشمن و دوست بگو با هم در ساخته ایم
شمارهٔ ۷۷۷ — آن را که من زمال جهان محتشم کنم
شمارهٔ ۷۸۱ — ز دودمان دل و دیده یادگار منم
شمارهٔ ۷۸۲ — چه سرخوشم که ندانم دل و کباب از هم
شمارهٔ ۷۸۴ — پیمان توبه در صف مستان شکسته ایم
شمارهٔ ۷۷۹ — گاه با مجنون و گاهی با صبا سر می کنم
شمارهٔ ۷۸۰ — روزگاری شد که با عشق آشنایی می‌کنم
شمارهٔ ۷۷۸ — یاد چشمی را به افسون رام الفت می‌کنم
شمارهٔ ۷۸۶ — سیماب توشه سفر خواب کرده ایم
شمارهٔ ۷۸۸ — مصرع پیچیده زنجیر سودا خوانده ایم
شمارهٔ ۷۹۰ — چون توکل هر کجا رفتیم استغنا زدیم
شمارهٔ ۷۸۷ — تا نکته ای ز علم و ادب گوش کرده ایم
شمارهٔ ۷۹۱ — عقلیم و طفل مکتب نادانی خودیم
شمارهٔ ۷۹۲ — ماییم و یاد دوست غنیمت کجا بریم
شمارهٔ ۷۸۵ — با خون دل غبار خطش را سرشته ایم
شمارهٔ ۷۸۹ — تا از دل و دین جدا نگشتیم
شمارهٔ ۷۹۷ — زخم دل گر شده بیکار به مرهم ندهیم
شمارهٔ ۷۹۸ — آشفته دلی دارم چون ساغر بد مستان
شمارهٔ ۷۹۹ — لخت جگر پاره بر آه نفس افشان
شمارهٔ ۷۹۵ — آسمان را رحم می آید به سرگردانیم
شمارهٔ ۷۹۴ — ما درد به درمان مسیحا نفروشیم
شمارهٔ ۷۹۶ — با دل به هرزه دست و گریبان چرا شویم
شمارهٔ ۷۹۳ — بار امید و ناز قناعت نمی کشیم
شمارهٔ ۸۰۰ — محراب دعا ساخته ام آن صف مژگان
شمارهٔ ۸۰۶ — حال زار مرا تماشا کن
شمارهٔ ۸۰۴ — خوش بهشتی است روی او دیدن
شمارهٔ ۸۰۵ — به نهانخانه وحدت گذری پیدا کن
شمارهٔ ۸۰۸ — می بین چنین و یک نگه آشنا مکن
شمارهٔ ۸۰۱ — ز خاک اهل دل بوی وفایی می توان بردن
شمارهٔ ۸۰۲ — بهانه را پر پرواز می توان کردن
شمارهٔ ۸۰۷ — دل را به یاد مهر و وفا آشنا مکن
شمارهٔ ۸۰۳ — گلزار مستمندان روی تو سیر دیدن
شمارهٔ ۸۱۱ — زاهد به جان زهد که آزار من مکن
شمارهٔ ۸۱۰ — جان بده ناکام و کام آرزو حاصل مکن
شمارهٔ ۸۱۲ — زاهد به جز آزار ما کاری مکن کاری مکن
شمارهٔ ۸۱۳ — خوی آتش پیشه را تعلیم خود رایی مکن
شمارهٔ ۸۱۴ — دیده را روشن سواد سطر بینایی مکن
شمارهٔ ۸۰۹ — قتل ارباب هوس نامزد ناز مکن
شمارهٔ ۸۱۶ — ز بس در عشق شد صرف خموشی روزگار من
شمارهٔ ۸۱۵ — شعله پر ریزد به صید خاطر ناشاد من
شمارهٔ ۸۱۸ — گه استغنا گهی رو دیده ام من
شمارهٔ ۸۱۹ — مبین خوار اگر هست اگر نیستم من
شمارهٔ ۸۲۱ — چون شعله آبروی نیاز است خون من
شمارهٔ ۸۲۴ — دچارم گر شود آیینه گوید سیر باغ است این
شمارهٔ ۸۲۲ — گر افسرده گر سرکش است آه من
شمارهٔ ۸۲۳ — گر به محشر لطف ساقی عذرخواه آید برون
شمارهٔ ۸۲۰ — چو اخگر شعله پرورد است مغز استخوان من
شمارهٔ ۸۱۷ — بهار سوختن بخشیده سامانی به داغ من
شمارهٔ ۸۲۸ — صبر و شکیب دیده و جان و دلم از او
شمارهٔ ۸۲۹ — سرو رعنا غبار جلوه او
شمارهٔ ۸۳۱ — بیا در آتشم افکن بگو ببین و برو
شمارهٔ ۸۲۵ — چشم بیگانگی پناه ببین
شمارهٔ ۸۳۰ — رو دیده ام زگرمی بی اختیار تو
شمارهٔ ۸۲۷ — سروری چنین و جلوه رعنایی اینچنین
شمارهٔ ۸۳۲ — خونم به جوش آمده تیغ نگاه کو
شمارهٔ ۸۲۶ — بیا و در دلم ای وحشت آشنا بنشین
شمارهٔ ۸۳۹ — چشم است و نور دیده خیالت در آینه
شمارهٔ ۸۳۸ — همه تن آینه ای دست بر آیینه منه
شمارهٔ ۸۳۷ — طفل است و بدخو جوید بهانه
شمارهٔ ۸۳۳ — نگه خون شد به چشم دیدنی کو
شمارهٔ ۸۴۰ — اگر از خنده گر از چین جبین ساخته ای
شمارهٔ ۸۳۶ — خبر ز سوز نداری سروده نای که چه
شمارهٔ ۸۳۴ — گریزان خودم از شرم بی‌تابی پناهی کو
شمارهٔ ۸۳۵ — هر نقش قدم چشمه خون است در این راه
شمارهٔ ۸۴۸ — هشیاریم گلی ز گلستان بیخودی
شمارهٔ ۸۴۱ — دارم ز کاوش مژه ات جان تازه ای
شمارهٔ ۸۴۴ — بند از پایم برای امتحان دزدیده ای
شمارهٔ ۸۴۳ — ملک حیا به شرم نگاهی گرفته ای
شمارهٔ ۸۴۲ — طرف کلاهی از مژه بالا شکسته ای
شمارهٔ ۸۴۵ — ای عمر فتنه شوخی مژگان کیستی
شمارهٔ ۸۴۷ — در آتش دارم از هر عضو بندی
شمارهٔ ۸۴۶ — به سویم آمدی شیدای خویشم ساختی رفتی
شمارهٔ ۸۵۰ — ز بی‌درد محبت حال اهل دل چه می‌پرسی
شمارهٔ ۸۵۴ — اگر در خواب خود را دیده باشی
شمارهٔ ۸۵۱ — خراب گشته ز ویرانه که می پرسی
شمارهٔ ۸۵۲ — نکند گرچه کسی گوش به فریاد کسی
شمارهٔ ۸۵۳ — دل را چگونه منع محبت کند کسی
شمارهٔ ۸۵۵ — و ما فیهما غیر جذب الوفا شیء
شمارهٔ ۸۴۹ — گه رنگ خزان گه چمن آرای بهاری
شمارهٔ ۸۵۶ — دیده خاک راه جولان تو بودی کاشکی
شمارهٔ ۸۶۲ — مستی سراسر سفر ناز می روی
شمارهٔ ۸۶۴ — به طوفان اشکی به غوغای آهی
شمارهٔ ۸۵۹ — هیچ دانی که چرا خوش چشمی
شمارهٔ ۸۶۰ — درد دل ز آن بیشتر دارم که تدبیرش کنی
شمارهٔ ۸۶۳ — نمی دانم زبان دادخواهی
شمارهٔ ۸۵۸ — هر جلوه که در دیده ما کرده سلامی
شمارهٔ ۸۵۷ — داریم بر تو احترامی
شمارهٔ ۸۶۱ — همه نازی نیاز می بینی
شمارهٔ ۸۶۸ — دیده از جوش گریه دریایی
شمارهٔ ۸۶۹ — دل کشته آرزوست می گویی
شمارهٔ ۸۶۵ — به استقبال مژگان سیاهی
شمارهٔ ۸۶۷ — نه سوخته الفت دردم نه دوایی
شمارهٔ ۸۶۶ — خویش آیینه دار خود رایی