شمارهٔ ۸۰۸ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به کسی که به او بی‌وفا کرده و ظلم می‌کند، می‌گوید که دیگر جفا نکند و از آزار او دست بردارد. شاعر از پاکی و صداقت باطن خود سخن می‌گوید و از طرف مقابل می‌خواهد که آزار نرساند. او می‌گوید که اختیارات را به مروت و انسانیت سپرده و اگر کسی می‌خواهد از این وضعیت رها شود، می‌تواند. شاعر همچنین به نقد رفتارهایی مانند مباهات به کشتن و آزار اسیران پرداخته و نسبت به داشتن افتخار به چنین اعمالی هشدار می‌دهد و از شخص می‌خواهد که شرم کند.