شمارهٔ ۱۴۰ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلتنگی سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که خستگی و ناله‌ی خود را به خاطر یاد تو تحمل نمی‌کند و زلف تو هرگز تن به بی‌نظمی نمی‌دهد. غنچه‌ای که بدون یاد لب توست، نمی‌تواند شکوفا شود و لاله‌ای که بدون عشق و وفایت است، به گلستان نمی‌رسد. به طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده زنده بودن عشق و وابستگی عمیق به معشوق است.