غزلیات ناتمام — دیوان اشعار اسیر شهرستانی

Name: غزلیات ناتمام — دیوان اشعار اسیر شهرستانی
Author: اسیر شهرستانی

اسیر شهرستانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — سینه ای داده ام به تیغ جفا
شمارهٔ ۲ — دیده پاک حباب می حال است اینجا
شمارهٔ ۳ — به رنگ لاله می جوشد پری جای شکار اینجا
شمارهٔ ۵ — نظاره خطش از هوش می برد ما را
شمارهٔ ۶ — جنون دانسته گستاخ تماشا می‌کند ما را
شمارهٔ ۷ — دهقان که ز ما بیش خرد حاصل ما را
شمارهٔ ۸ — جنون که کرد به دیوانگی مثل ما را
شمارهٔ ۹ — الهی آشنا کن ساقی بیگانه ما را
شمارهٔ ۱۰ — من که گشتم خاک ره پروای افلاکم چرا
شمارهٔ ۱۱ — اگر دانم که عشقت گرمتر خواهد تب خود را
شمارهٔ ۴ — ز سیر قدر بهار و خزان شود پیدا
شمارهٔ ۱۵ — پیش می میرم به راهت نقش پای خویش را
شمارهٔ ۱۸ — حیرت آبادی که او پهلو نشین باشد مرا
شمارهٔ ۱۶ — غم عشقت زده ره خواب مرا
شمارهٔ ۱۷ — دلیل بادیه دیوانگی بس است مرا
شمارهٔ ۱۲ — ز بی سرمایگی دادم سرانجامی سر خود را
شمارهٔ ۱۹ — به آفتاب برابر مساز یار مرا
شمارهٔ ۱۳ — بسکه بر هم زد ز ترکش خانه زنبور را
شمارهٔ ۱۴ — رخصت طوفان دهم گر اشک عالمگیر را
شمارهٔ ۲۳ — کرده ای لبریز می جام مرا
شمارهٔ ۲۷ — باشد خطر ز وصل جدایی کشیده را
شمارهٔ ۲۵ — ز پرده های خموشی شنو فغان مرا
شمارهٔ ۲۶ — کرده ام مرغی سبکروحی امید و بیم را
شمارهٔ ۲۴ — گشته سودای غمش هم درد و هم درمان مرا
شمارهٔ ۲۰ — نیست در سر هوس جوش خریدار مرا
شمارهٔ ۲۲ — صبح بیدار ندارد نظر پاک مرا
شمارهٔ ۲۱ — نسیم بی نیازی کرد تا روشن چراغم را
شمارهٔ ۲۹ — صبح شد ساقی بده جام می دیرینه را
شمارهٔ ۳۱ — بیا که فال جنون کرده ایم جنگ تو را
شمارهٔ ۳۰ — دیده آشوب نگاه فتنه پرداز تو را
شمارهٔ ۳۲ — زمین که گنج روان گفته خاک راه تو را
شمارهٔ ۳۳ — چه داد شکر دهم شوق آرزوی تو را
شمارهٔ ۲۸ — کرده ام از غیر خیال دوست خالی سینه را
شمارهٔ ۳۵ — از سر بگذار خودنمایی را
شمارهٔ ۳۴ — به عالمی ندهم ذوق می پرستی را
شمارهٔ ۳۹ — شد فزون بیغم شکست خاطر دلگیر ما
شمارهٔ ۴۰ — بهر پاس عشق خاموشی نشد دمساز ما
شمارهٔ ۳۷ — گل غم داغ جنون سوخته تا بر سر ما
شمارهٔ ۴۲ — عقد گوهر چون صدف در آستین داریم ما
شمارهٔ ۴۳ — حرف عشق دوست را افسانه می دانیم ما
شمارهٔ ۳۸ — عهد تمکین با دل دیوانه بستن کار ما
شمارهٔ ۴۱ — تا کی نشوی گوش بر آواز دل ما
شمارهٔ ۳۶ — ز عندلیب چه پرسی نشان خانه ما
شمارهٔ ۵۱ — بسکه دارد دل توکل بر هوا
شمارهٔ ۴۸ — گر به ما فاش شود معنی نادانی ما
شمارهٔ ۴۹ — ای نگاهت از شوخی محشر تغافل‌ها
شمارهٔ ۵۰ — الفت نمی‌کنند به کس دل دویده‌ها
شمارهٔ ۴۵ — می کند مشق تپیدن دل دیوانه ما
شمارهٔ ۴۴ — ویران ز چشمی شد خانه ما
شمارهٔ ۴۷ — گرد فتادگی شده بال همای ما
شمارهٔ ۴۶ — سینه صافند به هم عاقل و دیوانه ما
شمارهٔ ۵۲ — ناله از تاثیر هویی در کمین دارم بیا
شمارهٔ ۵۳ — چون دل ز وصل تو مایوس می کند مهتاب
شمارهٔ ۵۴ — چراغم روشن است از روی آتشپاره‌ای امشب
شمارهٔ ۵۵ — نوروز شد که گردد باغ از سمن لبالب
شمارهٔ ۵۷ — بسکه نظاره ز تاب رخ جانان افروخت
شمارهٔ ۵۹ — ناله در بزم دل سوخته ام ساز آموخت
شمارهٔ ۵۸ — به یاد روی تو از تاب ناله ام گل سوخت
شمارهٔ ۵۶ — کسی که در قدح دیگران بهار گداخت
شمارهٔ ۶۳ — مرا به میکده صد منت از می ناب است
شمارهٔ ۶۷ — امشب از پرتو روی تو گلستان اینجاست
شمارهٔ ۶۴ — دلم در اضطراب اضطراب است
شمارهٔ ۶۲ — جام لاله پر می شد وقت باده‌نوشی‌هاست
شمارهٔ ۶۵ — معنی غالب حریفی بی شماتت همت است
شمارهٔ ۶۰ — چشمت به جام هر که شراب نگاه ریخت
شمارهٔ ۶۶ — داغ مهر دوستانم کینه دشمن کجاست
شمارهٔ ۶۱ — مست می آمد و آیینه به دست
شمارهٔ ۷۲ — ز چشم پاکدلان معنی حیا پیداست
شمارهٔ ۷۵ — از می تجربه میخانه افلاک پر است
شمارهٔ ۷۳ — شرح سودای تو از گریه زارم پیداست
شمارهٔ ۷۴ — نشان زخم که جویی سوار بسیار است
شمارهٔ ۷۰ — چون دلم دیوانه عاقل نمایی برنخاست
شمارهٔ ۶۹ — جز آه و ناله از دل دیوانه برنخاست
شمارهٔ ۶۸ — هر طرف فتنه ای از گرد سواری برخاست
شمارهٔ ۷۱ — سیر باغ او خیال خاطر شاد خود است
شمارهٔ ۷۷ — دل داغ در آستین بهتر است
شمارهٔ ۸۲ — خار وگل از هوای تو دمساز آتش است
شمارهٔ ۸۳ — در گلستان محبت سایه گل آتش است
شمارهٔ ۷۶ — خون دل خوردن به بزمش از شراب آسانتر است
شمارهٔ ۷۸ — بزم خاموشی است مطرب را نوای دیگر است
شمارهٔ ۸۰ — نقل بزم ما حدیثی زان لب شیرین بس است
شمارهٔ ۸۱ — سرنوشتم چون تمنا چین ابرویی بس است
شمارهٔ ۷۹ — پاس ادب یاد تو بسیار ضرور است
شمارهٔ ۸۴ — عالم چمن جوش بهار دم فیض است
شمارهٔ ۸۹ — در بزم وفا یاد لب یار حرام است
شمارهٔ ۸۸ — عالم تمام شرح جگر خواری دل است
شمارهٔ ۹۰ — با تماشای تو سیر گل و گلشن ستم است
شمارهٔ ۸۶ — نگاهش از سر مژگان به جنگ است
شمارهٔ ۹۱ — بعد از این در بزم او دانسته آهی لازم است
شمارهٔ ۸۵ — تا عارض نسرین تو رشک گل باغ است
شمارهٔ ۸۷ — بهار و گریه صید تو صبح اقبال است
شمارهٔ ۹۲ — شهید دوستی گشتن فن ماست
شمارهٔ ۹۳ — خاکساری بزم عیش خاطر آگاه ماست
شمارهٔ ۹۵ — محبت خانه زاد سینه ماست
شمارهٔ ۹۴ — پی گم گشتگی ستاره ماست
شمارهٔ ۹۶ — بهار رفته گل باغ جانفشانی ماست
شمارهٔ ۹۸ — قفل کتابخانه حیرت دل من است
شمارهٔ ۹۷ — دلیل شوق به رهزن درست پیمان است
شمارهٔ ۹۹ — یاد روی تو نور چشم من است
شمارهٔ ۱۰۱ — شراب لعل که سرمایه حیات من است
شمارهٔ ۱۰۶ — دل به راحت ندهم پاس محبت این است
شمارهٔ ۱۰۷ — فتاده ایم ز پا در ره تو کام این است
شمارهٔ ۱۰۵ — ضعف بازوی من کمان من است
شمارهٔ ۱۰۰ — بیاض ساده دیوانگی کتاب من است
شمارهٔ ۱۰۲ — خوابهای بی اثر تأثیر فریاد من است
شمارهٔ ۱۰۴ — درد دوا فروش طبیب دل من است
شمارهٔ ۱۰۳ — دمید سبزه دگر عید انتعاش من است
شمارهٔ ۱۱۵ — تا همتم به راه طلب پا نهاده است
شمارهٔ ۱۰۹ — ببالد دیده حیرانی پناه است
شمارهٔ ۱۱۱ — تا دلت مایل شکار صید صحرا گشته است
شمارهٔ ۱۱۳ — مژگان او به دام نگاهم گرفته است
شمارهٔ ۱۱۴ — بس که مژگان کجت عربده ناک افتاده است
شمارهٔ ۱۱۲ — بس که در بزمش نگه سرمشق حیرت گشته است
شمارهٔ ۱۱۰ — سرو دلجوی قیامت اعتدالی داشته است
شمارهٔ ۱۰۸ — ز جلوه تو زمین چون نگار رنگین است
شمارهٔ ۱۱۷ — سرگشتگی نشستنم از یاد برده است
شمارهٔ ۱۲۲ — چون گل آشفته و چون شعله سوار آمده است
شمارهٔ ۱۱۸ — دل با خیال لعل تو پیوند کرده است
شمارهٔ ۱۲۳ — کشت جهان ز نشو و نما پاک مانده است
شمارهٔ ۱۱۶ — چون غبارم جلوه بیباکی از جا برده است
شمارهٔ ۱۲۰ — شوخی دیوانه آب از شبنم گل خورده است
شمارهٔ ۱۱۹ — گرد جولان تو چشمم را بهاری کرده است
شمارهٔ ۱۲۱ — مزه عمر جنون بوی بهار آمده است
شمارهٔ ۱۲۶ — خط او دام هوش گردیده است
شمارهٔ ۱۲۹ — درد می دردی به ایاغت نرسیده است
شمارهٔ ۱۲۷ — گرچه ساقی صرفه در خون خوردن من دیده است
شمارهٔ ۱۲۸ — باغها از سایه ابر بهاری دیده است
شمارهٔ ۱۲۵ — چون دور ز وصل یار می بوده است
شمارهٔ ۱۳۰ — طراوت چمن از خون دل فشانیهاست
شمارهٔ ۱۳۱ — شمع و چراغ مجلس مستان می و نی است
شمارهٔ ۱۲۴ — سربلندیها غباری بوده است
شمارهٔ ۱۳۳ — می کشی درد ته جام کسی است
شمارهٔ ۱۳۵ — جلوه سرو روان قافله بیهوشی است
شمارهٔ ۱۳۴ — سرنوشتم چون تمنا چین ابروی کسی است
شمارهٔ ۱۳۲ — آهم ز لخت دل فلک گل ستاره ای است
شمارهٔ ۱۳۸ — در حقیقت عاشق و معشوق را دل‌ها یکی است
شمارهٔ ۱۳۷ — کلید زبانم به دست خاموشی است
شمارهٔ ۱۳۹ — تماشا باز در چشمم نهانی است
شمارهٔ ۱۳۶ — گلی که رنگ فروشد به شعله می نوشی است
شمارهٔ ۱۴۵ — عالم شکار فتنه چشم سیاه اوست
شمارهٔ ۱۴۴ — به زیان کوش گرت گرمی بازاری هست
شمارهٔ ۱۴۷ — چرایی سرگران تقصیر ما چیست
شمارهٔ ۱۴۶ — گل خانه زاد خاک ره انتظار کیست
شمارهٔ ۱۴۰ — خسته جور تو با ناله و افغان ننشست
شمارهٔ ۱۴۱ — دامان فتنه گل به میان سخن شکست
شمارهٔ ۱۴۳ — خط یار گرچه سر زد نگه ستمگرش هست
شمارهٔ ۱۴۲ — دل از خواری ببالد عزتش هست
شمارهٔ ۱۵۲ — گلشن تویی بهار شکفتن به کام کیست
شمارهٔ ۱۵۴ — دوری گل بال مرغان قفس را عار نیست
شمارهٔ ۱۵۳ — دل ما سوخت دود گلخن کیست
شمارهٔ ۱۵۵ — هر کس از خیال نگاه تو دور نیست
شمارهٔ ۱۴۸ — ای که می پرسی که آرامت چه شد آرام چیست
شمارهٔ ۱۴۹ — وصل تو برازنده حسن طلب کیست
شمارهٔ ۱۵۰ — گریه می گوید که عالم کشت بی انباز کیست
شمارهٔ ۱۵۱ — ظلمت شب پردگی راز کیست
شمارهٔ ۱۵۹ — هلاک توبه پیمانه ام که خالی نیست
شمارهٔ ۱۶۱ — محشر نمک از غبار ما داشت
شمارهٔ ۱۶۰ — به نکهت چمنم بی‌تو آشنایی نیست
شمارهٔ ۱۶۲ — دل در قدح ز شوق لبت آفتاب داشت
شمارهٔ ۱۵۶ — یک شب که اشک تشنه افشای راز نیست
شمارهٔ ۱۶۳ — منزل آوارگی شأن نشان ما نداشت
شمارهٔ ۱۵۷ — زبان ساختگیهای خاص و عامم نیست
شمارهٔ ۱۵۸ — راست رو را غمی از عربده دشمن نیست
شمارهٔ ۱۶۵ — کار اشکم بی تو از صحرا گذشت
شمارهٔ ۱۶۴ — شهرت مجنون بهاری غیر رسوایی نداشت
شمارهٔ ۱۶۸ — حرف شمع رخ او دوش در این خانه گذشت
شمارهٔ ۱۶۶ — در غمش از خویش چون سیماب می باید گذشت
شمارهٔ ۱۶۷ — دمی که مست حیا از من آن غزال گذشت
شمارهٔ ۱۶۹ — شوخی حسن تو گه نقش و گهی نقاش گشت
شمارهٔ ۱۷۰ — یا برای چشم بد تعویذ می باید نوشت
شمارهٔ ۱۷۱ — آنکه برات چمن برگل و سنبل نوشت
شمارهٔ ۱۷۶ — در شب آدینه بزم حال می باید گرفت
شمارهٔ ۱۷۴ — درس بی آرامی از سیلاب می باید گرفت
شمارهٔ ۱۷۵ — عقل از دیوانگی ارشاد می باید گرفت
شمارهٔ ۱۷۲ — دل که عمری داشت در خاطر تمنای خطت
شمارهٔ ۱۷۷ — رخ تو نسخه خوبی زلاله زار گرفت
شمارهٔ ۱۷۹ — یاد او کرد ز دل تا چشم حیران گل شکفت
شمارهٔ ۱۷۸ — افسون غم ز خاطر من می توان گرفت
شمارهٔ ۱۷۳ — چو نقد هستی ما سکه وجود گرفت
شمارهٔ ۱۸۰ — هوا را سرافرازی می دهد نخل خرامانت
شمارهٔ ۱۸۳ — می‌کند در بیضه مرغ از یاد دام اندیشه تلخ
شمارهٔ ۱۸۱ — چو گل بر غنچه می خندد دهانت
شمارهٔ ۱۸۲ — ساقی مرا به باده بیغش چه احتیاج
شمارهٔ ۱۸۴ — یک سخن دارم دو عالم گوش باد
شمارهٔ ۱۸۵ — بی رخت عمر ابد خواب فراموشم باد
شمارهٔ ۱۸۶ — دل ز سودای کسی بی غم مباد
شمارهٔ ۱۸۷ — می‌گریزم سایه الفت‌شکاران کم مباد
شمارهٔ ۱۹۵ — نگاهش از دل ما بر سر نابود می‌رنجد
شمارهٔ ۱۸۸ — رنگ شکسته از گل رویش عیان مباد
شمارهٔ ۱۸۹ — سودای عقل موی دماغ کسی مباد
شمارهٔ ۱۹۰ — دوستی پیش رخت ارزان باد
شمارهٔ ۱۹۱ — سینه ام قاب گل روی تو باد
شمارهٔ ۱۹۴ — اگر یک دم خیال سرش از دل دور می‌افتد
شمارهٔ ۱۹۳ — غبار ما به او گل می فرستد
شمارهٔ ۱۹۲ — که داغ عاشق ناکام می تواند داد
شمارهٔ ۱۹۶ — سرم در محشر سودا نگنجد
شمارهٔ ۱۹۷ — حرفی است محبت که به گفتار نگنجد
شمارهٔ ۲۰۲ — دل اگر شیفته موجه ساغر گردد
شمارهٔ ۲۰۳ — دل اگر صیقلی اشک دمادم گردد
شمارهٔ ۱۹۸ — عکس تو در آیینه ادراک نگنجد
شمارهٔ ۱۹۹ — به دل زگرمی عشقم هوس نمی گنجد
شمارهٔ ۲۰۰ — شهید خوی گرمش مهر را در کینه می‌پیچد
شمارهٔ ۲۰۱ — گمان دارم که در زیر فلک قحط فضا گردد
شمارهٔ ۲۰۸ — ز لعلت شور بلبل تازه گردد
شمارهٔ ۲۱۰ — وطنم بی تو سفر می گردد
شمارهٔ ۲۱۱ — اگر آهی کشم افشاگرِ صد راز می‌گردد
شمارهٔ ۲۰۷ — غمش از دل الهی کم نگردد
شمارهٔ ۲۰۹ — ز تاب روی تو اشکم گلاب می‌گردد
شمارهٔ ۲۰۶ — عشق تو چراغ دل هر خام نگردد
شمارهٔ ۲۰۴ — تا کی از عکس تو آیینه گلستان گردد
شمارهٔ ۲۰۵ — با عشق توام ناله فراموش نگردد
شمارهٔ ۲۱۲ — دلی کز بی‌خودی گرم سراغ عشق می‌گردد
شمارهٔ ۲۱۳ — دلی به خاک ره انتظار می بندد
شمارهٔ ۲۱۶ — یار با ما سر وفا دارد
شمارهٔ ۲۱۴ — نوبهار آمد که رسوایی به زهد ما بخندد
شمارهٔ ۲۱۷ — عیشم از دولت بیدار اثرها دارد
شمارهٔ ۲۱۵ — فلک بر کاردانی‌های اهل هوش می‌خندد
شمارهٔ ۲۱۸ — در صف زنده دلان عزت دیگر دارد
شمارهٔ ۲۱۹ — بر قصد طره سنبل چو زلفش تاب بر دارد
شمارهٔ ۲۲۲ — اگر امروز دل در سینه پرواز دگر دارد
شمارهٔ ۲۲۵ — سیرگل زیر پیرهن دارد
شمارهٔ ۲۲۴ — دلم به لاله و گل بی رخت جدل دارد
شمارهٔ ۲۲۷ — کدامین جلوه یارب اختیار این چمن دارد
شمارهٔ ۲۲۳ — دردی که می کشد جان منت به خویش دارد
شمارهٔ ۲۲۱ — گرد جولان تو را گل به جبین بر دارد
شمارهٔ ۲۲۶ — سرشته ایم به دل درد را گلاب ندارد
شمارهٔ ۲۲۰ — لب از تبسم و چشم از ادا خبر دارد
شمارهٔ ۲۳۲ — ز مژگان می‌کند رم چشم آهویی که او دارد
شمارهٔ ۲۳۰ — دور از تو قدح شکوه صراحی گله دارد
شمارهٔ ۲۳۱ — بوی گل و رنگ لاله دارد
شمارهٔ ۲۳۳ — ز بیداد تو عاشق خاطر بی‌کینه‌ای دارد
شمارهٔ ۲۲۸ — مهر کوته نظران خصمی دیرین دارد
شمارهٔ ۲۳۴ — عالم از گریه من بزم شرابی دارد
شمارهٔ ۲۲۹ — تغافل در نگه پنهان که دارد
شمارهٔ ۲۳۵ — دل دشمن نصیحتی دارد
شمارهٔ ۲۳۹ — دل قبله ای از طرف کلاهی دارد
شمارهٔ ۲۴۰ — ز چشم فتنه‌ات محشر غم پنهانی‌یی دارد
شمارهٔ ۲۴۱ — گرفتم او گذاری بر سر بیمار می‌آرد
شمارهٔ ۲۴۲ — کو قاصدی که نامه به باد صبا برد
شمارهٔ ۲۴۳ — کی چو بی‌دردان نوید وصلم از جا می‌برد
شمارهٔ ۲۳۶ — چو گل از اختلاطم سنگ طفلان تازگی دارد
شمارهٔ ۲۳۸ — نیاز عشق پیش از آشتی رنجیدنی دارد
شمارهٔ ۲۳۷ — زبان ناصح اگر زهر قاتلی دارد
شمارهٔ ۲۴۵ — بی هوش تر ز خوابم و خوابم نمی برد
شمارهٔ ۲۴۴ — آنکه لعلش بیشتر از نیشتر دل می‌برد
شمارهٔ ۲۴۷ — دل کسی که به این ترکتاز می گذرد
شمارهٔ ۲۴۶ — بس که بیگانگی از خاطر آن گل گذرد
شمارهٔ ۲۴۸ — ز تیغ او گل زخمی شکار خواهم کرد
شمارهٔ ۲۴۹ — چشمت از هر گردشی بزم دگر آماده کرد
شمارهٔ ۲۵۰ — دلم در آتش رشک چراغ می سوزد
شمارهٔ ۲۵۱ — آتش عشق نه تنها دل و دین می سوزد
شمارهٔ ۲۵۵ — هستیم از بس غبار خاطر احباب شد
شمارهٔ ۲۵۹ — غمت به راحت وصلت به جنگ می ماند
شمارهٔ ۲۵۸ — ز خمار عضو عضوم به شکسته خار ماند
شمارهٔ ۲۵۷ — دل افسرده هر خام جوش ما نمی‌داند
شمارهٔ ۲۵۴ — دل ز تاراج نگاه شعله بازش می‌رسد
شمارهٔ ۲۵۳ — گریختم که به گرد ره تو کس نرسد
شمارهٔ ۲۵۶ — از کدوی باده کی باشد که گلها بشکفد
شمارهٔ ۲۵۲ — جان سختی دلم را بیداد می شناسد
شمارهٔ ۲۶۱ — هر که را چیزی به قدر ظرف همت داده اند
شمارهٔ ۲۶۲ — درها به روی ناز و تماشا گشاده اند
شمارهٔ ۲۶۰ — یکدلم گرچه پریشان نظرم ساخته اند
شمارهٔ ۲۶۶ — چند غفلت صید ایمانم کند
شمارهٔ ۲۶۳ — در این مکتب کتاب عقل را دیوانه می‌خواند
شمارهٔ ۲۶۵ — نو بهار آمد دلم فال شکفتن می زند
شمارهٔ ۲۶۴ — عشق اول بر دل غم‌پرور آتش می‌زند
شمارهٔ ۲۶۷ — به زنده کرده سوز نهان قبا چه کند
شمارهٔ ۲۷۵ — آشنایی نه چراغی است که خاموش شود
شمارهٔ ۲۷۲ — اگر به جانب من شعله خار می بیند
شمارهٔ ۲۶۹ — بس که گلگون سرشکم جلوه رنگین می‌کند
شمارهٔ ۲۷۱ — خاکسترم را دود دل ابر بهاری می کند
شمارهٔ ۲۷۰ — گاهی از نگه به رخم خنده می کند
شمارهٔ ۲۷۳ — خدنگت مرا یار دیرینه بود
شمارهٔ ۲۶۸ — کی سر شوریده من فکر سامان می‌کند
شمارهٔ ۲۷۴ — اشکم به گلشن دل صد پاره می رود
شمارهٔ ۲۸۱ — چه شرم است اینکه سویم ننگرد چون مست ناز آید
شمارهٔ ۲۷۶ — لب بگشا به گفتگو تا دل ما روا شود
شمارهٔ ۲۸۲ — مرا از صحبت زاهد غم دیرینه باز آید
شمارهٔ ۲۸۰ — هر خار که از چمن برآید
شمارهٔ ۲۷۷ — عشق یک پرده از آن عاشق پر نور شود
شمارهٔ ۲۷۹ — سرو از چمنت پای به زنجیر برآید
شمارهٔ ۲۸۳ — شبی کز دیده سیل لاله گون بیرون نمی آید
شمارهٔ ۲۷۸ — آن را که از برای تو خاطر غمین شود
شمارهٔ ۲۹۱ — مگریز ای گل رعنا مگریز
شمارهٔ ۲۸۴ — چند منعم ز کوی یار کنید
شمارهٔ ۲۸۸ — گر دل رمیده شد سفر چاک بیشتر
شمارهٔ ۲۸۷ — شبنم اشکی به دل دارم ثمرها بیشتر
شمارهٔ ۲۸۶ — نگاهش آشنا شد آشناتر
شمارهٔ ۲۸۹ — دل ندارم بیقراری بیشتر
شمارهٔ ۲۹۰ — سخن عمدا نمی گوید که از راز نهان مگذر
شمارهٔ ۲۸۵ — تو را که از لب چون پسته قند می‌روید
شمارهٔ ۲۹۴ — سرم به حلقه فتراک بین گناه مپرس
شمارهٔ ۲۹۳ — ز شرم آینه رویی در آتشم که مپرس
شمارهٔ ۲۹۷ — در حقیقت قرب و بعد مردم دنیا غلط
شمارهٔ ۲۹۲ — خیال لعل لبش عیش تنگدستان بس
شمارهٔ ۲۹۸ — عالم از رنگینی پرواز ما داغ است داغ
شمارهٔ ۲۹۹ — چون نگه حیرت پرست یک تماشا بوده ام
شمارهٔ ۲۹۵ — آبرو گر بایدت سرگشته چون خاشاک باش
شمارهٔ ۲۹۶ — ای از لب تو غنچه و شبنم نمک فروش
شمارهٔ ۳۰۷ — پرورده عشقم دل بی ریش ندارم
شمارهٔ ۳۰۰ — کوه صبرم کی ز فرمان تو سر پیچیده‌ام
شمارهٔ ۳۰۵ — از تمنای تو سرگرم تمنای خودم
شمارهٔ ۳۰۱ — در بزم تواضع طلبی سخت غریبم
شمارهٔ ۳۰۴ — یاد او کردم دل اندوهگینی یافتم
شمارهٔ ۳۰۶ — که دید از غم شناسان خاطر شادی که من دیدم
شمارهٔ ۳۰۲ — رفته ام از خود ندانم بیقرار کیستم
شمارهٔ ۳۰۳ — می ننوشم تشنه خون تحمل نیستم
شمارهٔ ۳۰۹ — کجا از تنگدستی خاطر اندوهگین دارم
شمارهٔ ۳۱۱ — نیم گلچین که از مرغ چمن یا باغبان ترسم
شمارهٔ ۳۱۴ — بیش از این بی دوست بودن نیست در شان دلم
شمارهٔ ۳۱۵ — چون غبار آیینه دار آن سیه پیراهنم
شمارهٔ ۳۱۲ — نظاره شیفته ما را به خط و خال قسم
شمارهٔ ۳۰۸ — ملامت می کنند از شورش حالی که من دارم
شمارهٔ ۳۱۳ — دل نیستم که منتی از آرزو کشم
شمارهٔ ۳۱۰ — دانه ای نمی کارم اشک آتشین دارم
شمارهٔ ۳۲۱ — نیست بیحاصل که خون از چشم تر افشانده ایم
شمارهٔ ۳۲۲ — مجنون دشت گریه مستانه خودیم
شمارهٔ ۳۲۳ — جز عشق میی در خم افلاک ندیدیم
شمارهٔ ۳۱۷ — دوست گر منت گذارد سوی دشمن می روم
شمارهٔ ۳۱۶ — چه رنگ و بو ز خزان و بهار می چینم
شمارهٔ ۳۱۸ — دل به زلف او چو بندم بر سر دل چون شوم
شمارهٔ ۳۱۹ — دردیم و از دیار هوس کم گذشته ایم
شمارهٔ ۳۲۰ — عاشق و شیدا و مست و لاابالی گشته ایم
شمارهٔ ۳۲۴ — ای آنکه دل ربوده ای از دلربای ما
شمارهٔ ۳۲۵ — از بسکه سوخت بی تو دل بیقرار من
شمارهٔ ۳۲۷ — خنده شیشه رساند زغم آواز به من
شمارهٔ ۳۲۹ — نخورد به بزم مستان لب شیشه آب بی تو
شمارهٔ ۳۲۶ — ز دشمن می‌گریزم دوست می‌آید به جنگ من
شمارهٔ ۳۳۱ — سرو بر خویش ببالد که تو رعنا شده ای
شمارهٔ ۳۲۸ — باده در میکده گشت آیینه
شمارهٔ ۳۳۰ — از گلشن زمانه چه گلدسته بسته‌ای
شمارهٔ ۳۳۲ — دلت خندان‌تر از گل چشم گریانم چه می‌پرسی
شمارهٔ ۳۳۳ — نازکی سیر بناگوشی کسی
شمارهٔ ۳۳۴ — ساقی سحر است شبچراغی
شمارهٔ ۳۳۵ — در سر هر مویم از جوش خیالت غلغلی