شمارهٔ ۲۸۵ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به زیبایی و دلربایی محبوب خود اشاره می‌کند که مانند قند از لبانش می‌ریزد. او از درد عشقی می‌گوید که باعث می‌شود اشک هایش بریزد و هنوز هم در انتظار لیلی خود می‌سوزد. همچنین، شاعر می‌گوید که از منت محبت‌های دیگران فراری است و به جای آن، همت عاشقانه‌اش را به شکلی بلند و استوار پرورش می‌دهد.