شمارهٔ ۲۹۷ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به انتقاد از درک و شناخت انسان‌ها از دنیا و روابطشان می‌پردازد. شاعر تأکید می‌کند که مفاهیمی چون نزدیکی و دوری، آشنایی و ناآشنایی، و حتی زندگی بشر، دچار اشتباه و غلط‌اند. او به نوعی به آشفته‌گی و بی‌نظمی در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که همه چیز در زندگی ما، از نوشته‌ها گرفته تا معانی، غلط و نادرست است.