شمارهٔ ۳۱۷ اسیر شهرستانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ناامیدی و دلگیری خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگر دوستانش او را رها کنند و به دشمنانش توجه کنند، به سمت دشمن خواهد رفت. همچنین، اگر در میان گل‌ها گرمی و زیبایی احساس کند، به همان سمت می‌روید. در نهایت، با احساس ناراحتی و ناامیدی به زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید حتی در دل خاکستر و ناکامی، میل به رفتن به مکان‌هایی همچون سیر هند گلخن دارد. این شعر نشان‌دهنده‌ی پوچی و تیره‌روزی شاعر است.