شمارهٔ ۷۳ - گل شب‌بو شاطر عباس صبوحی
شاطر عباس صبوحی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
دلبرا بر روی ماهت این پریشان موست داری؟
سُنبل تر، یا سمن، یا زلف عنبربوست داری؟
قامت است این، یا بود شمشاد، یا باشد صنوبر
یا که سرو بوستانی، یا قد دلجوست داری؟
این هلال ماه گردون است، یا شمشیر برّان
یا خط قوس قزح، یا قبلهٔ ابروست داری؟
این دو ترک مست خونریز است یا آهوی وحشی
یا دو بادام سیه، یا نرگس جادوست داری؟
این مرا اقبال باشد، یا تو را برگشته مژگان
یا سنان گیسوان، یا خنجر برزوست داری؟
افعی زلفت فکنده مهره‌ای در گوشهٔ لب
خال مشکین یا لب آب بقا هندوست داری؟
حقّهٔ یاقوت، یا قوت روان، یا شهد و شکّر
غنچه بشکفت از لبت، یا این گل شب‌بوست داری؟
ای صبوحی می‌چکد از خامه‌ات دُر یا که لؤلؤ
یا به وصف خوبرویان طبع افسون‌گوست داری؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های معشوقه‌اش پرداخته و او را با تصاویری از موجودات و اشیاء زیبا مقایسه می‌کند. او از ویژگی‌های ظاهری معشوقه مانند موی پریشان، قامت کشیده و ابروهای خوش‌قوس صحبت می‌کند و همچنین احساسات خود را نسبت به او به تصویر می‌کشد. شاعر با استفاده از تشبیهات مختلف، راز و جاذبه‌های معشوقه‌اش را به نمایش می‌گذارد و آثار زیبایی او را در قالب‌های مختلفی از جمله گل‌ها و جواهرات بیان می‌کند. در نهایت، شعر پر از تصاویری است که زیبایی و افسون معشوقه را به نمایش می‌گذارد.