ستمگر شاطر عباس صبوحی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و درد دل خود سخن می‌گوید. او به زلف معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چه زلف‌های او بیش‌تر است، دل او نیز به همان اندازه از معشوق گله دارد. معشوق به او وعده صبر می‌دهد تا از لبانش کام بگیرد، اما شاعر از سنگدلی او گلایه می‌کند و می‌پرسد که دلش چقدر می‌تواند صبر کند و تحمل این ستم را داشته باشد.