نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۵ صوفی محمد هروی

صوفی محمد هروی / دیوان اطعمه / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

بخش 1

من باده بی خمار خواهم

یعنی لب آن نگار خواهم

در جواب او

کارم به عدد نمی شود راست من دعوت بی شمار خواهم

بخش 2

انجیر تر و انار خواهم

شفتالوی آبدار خواهم

از طاس هریسه من برآرم

در وقت سحر دمار خواهم

محبوب من است نان، از آنش

اندر بغل و کنار خواهم

من دیگ حلاوه عسل را

در روز و شبان به بار خواهم

سنبوسه بود مرا دلارام

لب بر لب آن نگار خواهم

نوشند دو بار خلق، ماکول

من صوفیم و سه بار خواهم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از تمایل خود به لذت‌های دنیوی و عشق به معشوق می‌گوید. او می‌خواهد از باده‌ای شفاف و بی‌خمار بنوشد و به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند. شاعر به تمایلات خود اشاره کرده و از میوه‌ها و خوراکی‌های خوشمزه مانند انجیر، انار، و شفتالو یاد می‌کند. همچنین، او می‌خواهد از شب‌نشینی‌های لذت‌بخش با معشوق خود بهره‌مند شود و این جشن و شادی را بی‌پایان توصیف می‌کند. در نهایت، او به هویت خود به عنوان یک صوفی اشاره دارد و به عشق و لذات معنوی و دنیوی اشتیاق دارد.