دیوان اطعمه — صوفی محمد هروی

Name: دیوان اطعمه — صوفی محمد هروی
Author: صوفی محمد هروی

صوفی محمد هروی / صوفی محمد هروی

فهرست شعرها

بخش ۵ — من باده بی خمار خواهم
بخش ۲ - فی توحید باری تعالی عز شانه — من شکسته گشایم به صد هزار زبان
بخش ۱ - دیوان اطعمه صوفی محمد — حمد بی حد و ثنای بی عدد مر حضرت پروردگاری را که از یک قبضه خاک نمناک صد هزاران هزار طوطی لسان در نطق و بیان به فصاحت در آورده به خوان«فتبارک الله احسن الخالقین رب العالمین.»،
بخش ۳ — ای خجلت از جمال تو ماه منیر را
بخش ۶ — هر که او لعل جانفزای تو دید
بخش ۴ — امروز دیگرم به فراق تو شام شد
بخش ۷ — هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم
بخش ۸ — بهار آمد بکن ساقی طربها
بخش ۱۲ — دانی مراست از لب دلدار آرزو
بخش ۱۶ — جانم به لب رسید ز سودای آن حبیب
بخش ۹ — مراست در هوس روی آن پری پیکر
بخش ۱۰ — رخ تو آیت حسن و دهان دروست چو میم
بخش ۱۵ — از جمله دردها غم آن دوست بس مرا
بخش ۱۱ — مرا ز پیر خرابات نکته ای یادست
بخش ۱۴ — بعید گشته مرا وصل آن پری رخسار
بخش ۱۳ — دوای غم نتوان ساخت جز به باده ناب
بخش ۱۷ — عید صیام و فصل گل و موسم بهار
بخش ۱۹ — گر براند سویم آن شاهسوار چابک
بخش ۲۰ — زشوق آن رخ زیبا همی کشم آوخ
بخش ۱۸ — بوسی زلبش اگر کنی نوش
بخش ۲۱ — رخ تو مظهر انوار ربی الاعلی است
بخش ۲۳ — اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
بخش ۲۴ — لب لعل تو شفای دل بیماران است
بخش ۲۲ — گر خرامان بت من جانب گلراز شود
بخش ۲۹ — بیا بیا که به روی تو آرزومندم
بخش ۳۰ — هر که را مهر تو اندر دل شیدا باشد
بخش ۳۱ — ز در درآ و شبستان ما منور کن
بخش ۳۲ — ای رخ خوب تو فرخنده تر از ماه منیر
بخش ۲۵ — هر که جان در ره تو قربان کرد
بخش ۲۶ — کسی مهر تو در سینه اش نهان باشد
بخش ۲۷ — تو گر به وقت طرب دست را بر افشانی
بخش ۲۸ — صبح دولت می دمد بر خیز از خواب ای ندیم
بخش ۳۳ — چه نازنین جهانی به حسن خویش بناز
بخش ۳۷ — زبس که بورقم اندر ضمیر می آید
بخش ۳۹ - وله ایضا — ز جور مطبخیان کی ز نان کنم اعراض
بخش ۴۰ — رسید فصل بهار و جهان گلستان شد
بخش ۳۸ — صبح دولت می دمد با جام همچون آفتاب
بخش ۳۴ — به بام قصر چو آن ماه دلپذیر آمد
بخش ۳۶ — خاطرت هست چو برگ گل نسرین نازک
بخش ۳۵ — سالها خرقه ما در گروه صهبا بود
بخش ۴۸ — دارم هوس جمال بغرا
بخش ۴۷ — چند گاهی است که دل می کشدم سوی برنج
بخش ۴۴ - و ایضا له — سحر به خاطرم آمد پلونی شیره
بخش ۴۶ — مرا که سینه هبا شد ز عین دلتنگی
بخش ۴۳ — عیب رندان مکن این زاهد پاکیزه سرشت
بخش ۴۱ — مهر جمال یار که چون روح در تن است
بخش ۴۵ — یارب آن روی است یا قرص قمر
بخش ۴۲ — هر که دل در هوس آن بت رعنا دارد
بخش ۴۹ — دلی دارم پر از...بغرا
بخش ۵۱ — بیار باده گلرنگ ساقیا حالی
بخش ۵۴ — ای دل اگر از خویشتن امروز بمیری
بخش ۵۶ — تا دل به دام زلف سیاه تو مبتلاست
بخش ۵۵ — در سرم تا هوای جانان است
بخش ۵۰ — بوی سنبل ز دم باد صبا می آید
بخش ۵۲ — چه گونه عرضه کنم با تو داستان فراق
بخش ۵۳ — ای ز سودای لب لعل تو شور ی به نمک
بخش ۶۴ — عیان دید ناگه بر آن لب چو خال
بخش ۵۸ — خدا را کم نشین با خرقه پوشان
بخش ۵۷ — نصیحتی کنمت باده نوش و خوش می باش
بخش ۵۹ — به هر درد و غمی دل مبتلا شد
بخش ۶۰ — نوبهار آمد و از هر طرفی سبزه دمید
بخش ۶۱ — زلف بر عارض زیبای تو حالی دارد
بخش ۶۲ — دوش در وقت سحر زلف تو آمد به خیال
بخش ۶۳ — از حد گذشت قصه درد نهان ما
بخش ۷۱ — اگر به جانب غربت کشد دلم شاید
بخش ۶۹ — مرا ز حال مگس آرزو کند ای واخ
بخش ۶۸ — اگر تو در غم یاری شبی به روز آری
بخش ۷۲ — در سر زلف تو تنها نه دل شیدا رفت
بخش ۶۵ — دو یار همدم و یک شیشه ای ز باده صاف
بخش ۶۶ — چو بیابی به دهر یار خلف
بخش ۷۰ — میان مجلس رندان حدیث فردا نیست
بخش ۶۷ — دلی که در رخ جان پرور تو شیدا نیست
بخش ۷۸ — مرا ز آدم خاکی چو ضم بود میراث
بخش ۷۴ — گر ترا روی زمین جمله مسلم گردد
بخش ۷۶ — ای عزیزان می ندانم تا چه آمد بر سرم
بخش ۷۹ — کتابه ای ز مسیحا بر این کهن دیرست
بخش ۷۳ — وه چه خوش باشد در ایام بهار
بخش ۷۵ — تاج سیاه و زلف سیاه و رخ چو ماه
بخش ۸۰ — دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
بخش ۷۷ — همی زند به جهان پیر دیر باده صلاح
بخش ۸۱ - له — رخ نگار درآمد به خواب خوش دوشم
بخش ۸۳ — آن سرو ناز من که خجل گشت ماه ازو
بخش ۸۲ - جواب — ز مطبخی سخن خوش رسید در گوشم
بخش ۸۴ — بی روی تو صبوری، جانا نمی توان کرد
بخش ۸۶ — باز این دل غمدیده به دام تو در افتاد
بخش ۸۷ — واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند
بخش ۸۵ — عاشقی دانی چه باشد، بی دل و جان زیستن
بخش ۸۸ — آه که بی روی دوست عمر به پایان رسید
بخش ۹۶ — فضل خدای را که تواند شمار کرد
بخش ۸۹ — سر بلندی بین که دایم در سرم سودای اوست
بخش ۹۱ — از لطف دوست سکه دولت به نام ماست
بخش ۹۰ — دردم ز اشتیاق تو ز اندازه در گذشت
بخش ۹۲ — آه از این درد که از عشق مرا در جان است
بخش ۹۵ — دریچه ای ز بهشتش به روی بگشایی
بخش ۹۳ — آیم به نهانی به سر کوی تو هر شب
بخش ۹۴ — تا کوکب جمالش در زمانه لامع
بخش ۹۷ — تا بدین غایت که رفت از من نیامد هیچ کار
بخش ۹۹ — تا مرا واله آن سرو روان ساخته اند
بخش ۹۸ — ز چشم گوشه نشینم نشان سودا پرس
بخش ۱۰۰ — نوش کن خواجه علی رغم صراحی شکنان
بخش ۱۰۱ — ای سرشته غم و درد تو به آب و گل من
بخش ۱۰۳ — ای ز رشک روی تو بر ماهتاب
بخش ۱۰۲ — ای لب شیرین تو حلوای قند
بخش ۱۰۴ — خدنگ غمزه و ابرو کمان به هم دارد
بخش ۱۰۶ — نانوشته مانده است
بخش ۱۰۹ — باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبرست
بخش ۱۱۲ — در چمن چون یاد آن سرو خرامان می کنم
بخش ۱۰۷ — کسی که دیده بود آن نگار را رقاص
بخش ۱۱۰ — جان، بی جمال جانان میل جنان ندارد
بخش ۱۱۱ — صبا به تهنیت پیر می فروش آمد
بخش ۱۰۵ — عاشق و خسته و پریشانم
بخش ۱۰۸ — دل می رود ز دستم صاحبدلان خدا را
بخش ۱۱۵ — هر که او دیده چهره یارم
بخش ۱۱۴ — کسی که دیده بود آن نگار رعنا را
بخش ۱۱۷ — نصیب ما ز می لعل دوست گشته خمار
بخش ۱۱۶ — دلم به درد و غم عشق مبتلی تا کی
بخش ۱۱۸ — تا بر رخ آن مه نظر انداخته دیده
بخش ۱۱۹ — بوسه ای از لب لعل تو تمنی دارم
بخش ۱۲۰ — دارم دل دیوانه گرفتار به بندی
بخش ۱۱۳ — یارب این درد جگر سوز مرا درمان کن
بخش ۱۲۲ — سفر کردم به هر شهری رسیدم
بخش ۱۲۱ — نصیب ما ز می لعل دوست گشته خمار
بخش ۱۲۴ — ای فروغ حسن ماه از روی رخشان شما
بخش ۱۲۶ — آن کس که به دست جام دارد
بخش ۱۲۳ — آه ازین درد جدائی که مرا بر جگرست
بخش ۱۲۷ — چراغ روی ترا شمع گشته پروانه
بخش ۱۲۸ — در همه دیر مغان نیست چو من شیدائی
بخش ۱۲۵ — رونق عهد شباب است دگر بستان را
بخش ۱۳۴ — هریسه به روغن بگفتا صباح
بخش ۱۳۶ — دیدم اندر دکان کله پزی
بخش ۱۳۵ — جوش بوره شبی به بغرا گفت
بخش ۱۳۳ — شبی از خمیر جوین خواستم
بخش ۱۳۲ - المقطعات — شبی به مطبخی در دکان طباخی
بخش ۱۲۹ — عکس روی تو چو در آینه جام افتاد
بخش ۱۳۰ — رخ تو مظهر انوارهای سبحانی است
بخش ۱۳۱ - و ایضا فی ترجیعات — هر که را دعوتی شود دوچار
بخش ۱۳۸ — دیگ حبشی مفاخرت داشت
بخش ۱۴۴ — یک کاسه هریسه پر ز روغن به صباح
بخش ۱۳۷ — ز دیگ ترشی ای، قسام روزی
بخش ۱۳۹ - ابتدای رباعیات — یارب چه خوش است قلیه های دو پیاز
بخش ۱۴۲ — ماهیچه باریک که خاتون مال است
بخش ۱۴۰ — یارب به کرم توانگرم گردانی
بخش ۱۴۱ — امروز چو رشته بی سر و سامانم
بخش ۱۴۳ — در سر هوس کباب و در دل غم نان
بخش ۱۴۶ - ابتدای فردیات — تو صوفی، دل چه می بندی به زناج
بخش ۱۴۵ — ای لطف تو بر گناه کاران غفار
بخش ۱۴۷ — ماس را دید چون به بغرا ضم
بخش ۱۴۸ — چون رسیدی به صحن قلیه برنج
بخش ۱۴۹ — یک کله صباح اگر کنی نوش
بخش ۱۵۰ — اگر صحن مزعفر را بیابی
بخش ۱۵۱ — الهی سیر گردان از قناعت
بخش ۱۵۲ - مثنوی اطعمه — بشنو اکنون سرگذشتی ای پسر
بخش ۱۵۳ - قال رخوت البیت فی لسان الحال المسماه — دوش در خانه به من تخت شد اندر گفتار