شمارهٔ ۴۵ - شمس دین سوزنی سمرقندی
سوزنی سمرقندی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای شمس دین بنام و بنواز تو ابر به
جامه ات کفن نکوتر و جانت به قبر به
از صوت و صورت تو هزاران هزار بار
غرنده ابر بهتر و درنده ببر به
هرچند مؤمنی چو نداری سخاوتی
از تو هزار بار جوانمرد گبر به
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به شخصی به نام شمس دین اشاره می‌کند و از زیبایی و بزرگی او سخن می‌گوید. او از اینکه لباس شمس بهتر از کفن باشد و جانش به آرامش برسد، سخن می‌گوید. شاعر برتری صوت و صورت شمس را بر دیگران توصیف می‌کند و حتی اگر کسی ایمان داشته باشد ولی بخیل باشد، شمس را هزار بار برجسته‌تر و بزرگ‌تر از آن شخص می‌داند. در واقع، این اشعار به ستایش و تجلیل از شمس دین و صفات نیکو او می‌پردازد.