شمارهٔ ۳۹ سوزنی سمرقندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به محبوب خود تشبیه می‌کند که همچون تبیره (دستمال نازک) لطیف و باریک است. او عشق و جذابیت این محبوب را ستوده و می‌گوید که دو چهره دارد؛ یکی در این دنیا و دیگری در دنیای دیگر. شاعر در نهایت تأکید دارد که در برخی لحظات بر یک چهره و در برخی دیگر بر چهره دیگر تمرکز می‌کند.