شمارهٔ ۱۰۰ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ناتوانی و ضعف اشاره دارد و می‌گوید که داشتن لذت و خوشی برای ناتوانان ممکن نیست و بهتر است به جای تلاش برای به دست آوردن لذت‌های زودگذر، به چیزهای ارزشمندی مثل عصا تکیه کنند که نمایانگر پختگی و خرد است. شاعر همچنین از سختی‌های زندگی و تلاش برای به دست آوردن نان در شرایط دشوار صحبت می‌کند، و می‌گوید که این تلاش مانند کار کوران است که با عصا می‌زنند.