شمارهٔ ۱۱ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بردار فنا، رنگ دگر شد سخن از ما
منصور خورد تاب حسد چون رسن از ما
تن گشته زما، ما ز تن، اما دو سه روزی
نی ما ز تنیم آخر صحبت، نه تن از ما
طغرا به امید که برآییم ز غربت؟
این دم که نمانده ست کسی در وطن از ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت‌ها بیانگر تغییر و تحول در وضعیتی هستند که فرد از آن رنج می‌برد. صحبت از دوری و غربت است، و این‌که فرد از حالت تنهایی و جدایی رنج می‌کشد. تاکید بر این است که در نهایت، ما از تن جدا هستیم و به یگانگی و وجود حقیقی خود نزدیک می‌شویم. بی‌تردید وجود یک امید برای بازگشت به وطن و رهایی از احساس غربت وجود دارد، هرچند که در حال حاضر کسی در آنجا نیست. به‌طور کلی، این اشعار حسرت، تنهایی و امید به بازگشت را به تصویر می‌کشند.