شمارهٔ ۱۰ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
ز گلها، سروها را دورمنشان ای چمن پرور
که دایم شیشه ها را جا بود نزدیک ساغرها
ز مروارید شبنم، تاکهای سبز پیراهن
کنند آرایش دخترچه های خود چو مادرها
چو آن سرو سهی قامت به سیر کوچه باغ آید
درختان را به انداز سلامش خم شود سرها
ز نقش پای موری، قاصدم در چاه می افتد
ز چاه خود چه سان آیند بر بامم کبوترها
برادر خواند طغرا اهل عالم را ز خونگرمی
چو یوسف عاقبت آزارها دید از برادرها
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر طبیعت را به زیبایی توصیف می‌کند و به گلها، سروها، و چمن اشاره می‌کند که به آرامش و زیبایی محیط کمک می‌کنند. او به شوق جوانی و زیبایی دختران اشاره دارد که شبیه مادران خود آرایش می‌کنند. وقتی سرو بلند قامت در باغ قدم می‌زند، درختان احترام می‌گذارند و به سمت او خم می‌شوند. همچنین، شاعر به مشکلی اشاره می‌کند که قاصد باری را به چاه می‌اندازد و کبوترها با این وضعیت چه کنند. در پایان، شاعر به تجربه‌ی یوسف اشاره می‌کند که از برادرانش آزار دیده و به خونگرمی اهل عالم اشاره می‌کند.