شمارهٔ ۱۱۲ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به احساسات عمیق خود نسبت به معشوق اشاره می‌کند. او تصویری از خود در کنار نور معشوق ترسیم می‌کند و به این نکته می‌پردازد که هرچند به مقام موسی نمی‌رسد، اما همین نور او را به سوی خود می‌کشد. شاعر خود را همچون موجی وصف می‌کند که از شورش دریا به ساحل می‌رسد و این نزدیکی به معشوق، او را از دوری و تنهایی رهایی می‌بخشد. در واقع، او از تاثیر مثبت و الهام‌بخش حضور معشوق بر زندگی‌اش سخن می‌گوید.