شمارهٔ ۱۲۸ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به تمایز زمان و مکان اشاره می‌کند. او می‌گوید که در چنین زمانی، چه روز باشد و چه شب، ما شبیه آب نیستیم که بی‌هدف به دنبال چمن برویم. بلکه حالت ما مانند گردابی است که خود در حال چرخش و گردش است. این بیان نشان‌دهنده‌ی حالتی از تأمل و سکون در وجود شاعر است.