شمارهٔ ۱۷۱ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عمر و خوشبختی‌اش در خواب و غفلت سپری شده است و افسوس می‌خورد که هنوز نتوانسته بیداری و لذتی واقعی را تجربه کند. به همین دلیل، چشمانش که به زیبایی و بیداری اشاره دارند، باز نشده‌اند و از ذوق زندگی واقعی بی‌بهره مانده است.