شمارهٔ ۱۷۲ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به تشنگی و نیاز انسان به آب اشاره دارد و بیان می‌کند که ما برای رفع تشنگی خود به شیشه (آب معمولی) روی می‌آوریم. اما وقتی که آب واقعی و زنده (فرات) قطع شود، آنچه باقی می‌ماند، کربلا و حسرت است. به نوعی، این شعر به درد و رنج روحی و جسمی انسان‌ها در شرایط بحرانی می‌پردازد.