شمارهٔ ۱۷۴ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
دنیا و آخرت چو ترازو فتاده است
یک سو اگر کم است، دگر سو زیاده است
در مجلسی که دست به هم داد رقص جام
خون حیا به گردن مینای باده است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توازن میان دنیا و آخرت اشاره دارد. اگر در یک سمت این توازن چیزی کم باشد، در سمت دیگر چیزی بیش از حد وجود دارد. در مجلسی که شادی و رقص در حال است، احساس شرم و حیا به نوعی فدای لذت‌های دنیوی می‌شود. این ابیات اشاره به تعارضات انسانی و ارزش‌های اخلاقی دارد.