شمارهٔ ۱۹۱ طغرای مشهدی
طغرای مشهدی / ابیات برگزیده از غزلیات / وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)
بر گوش زد نسیمم، صوتی که نیشکر داشت
آواز پای آن گل، شیرینی دگر داشت
دیشب که آن سهی قد، آرایش چمن بود
گل را ز شرم رویش، بلبل به زیر پر داشت
نتوان شمردن از خود، فرزند ناخلف را
در عالم حقیقت، یعقوب یک پسر داشت
تاثیر باد نخوت، کر می کند غنی را
گوش صدف گران بود، تا دامنش گهر داشت
طغرا ز بس که گشتیم، رسوای عشقبازی
هر بیخبر که دیدیم، از راز ما خبر داشت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی‌ها و احساسات عاشقانه پرداخته است. شاعر به نقش نسیم و نغمه‌هایش در توصیف گل‌ها و تاثیر آن بر زیبایی چمن اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که عشق و زیبایی می‌تواند انسان را شرمنده و ناتوان کند، مانند بره از یعقوب که نمی‌توان به راحتی فرزند ناخلف را شمرد. همچنین به تاثیر غرور و نخوت در ثروتمندان اشاره دارد و بیان می‌کند که بعضی افراد بیخبر از رازهای عشق و情دردها هستند که بر زندگی عاشقانه‌اش تاثیرگذار است. خلاصه این شعر به انتقال احساسات عمیق عاشقانه و چالش‌های آن می‌پردازد.