شمارهٔ ۲۰۳ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این دو بیت شعر به بیان حسرت و غم می‌پردازد. شاعر از درد و رنجی سخن می‌گوید که ناشی از چشمان اشکبار و دل شکستگی اوست. او احساس می‌کند که به خاطر این غم و اندوه، حتی بر روی زمین و در خاک جا دارد. این بیان استعاری نشان‌دهنده‌ی عمق احساسات شاعر و وضعیت ناگوار اوست.