شمارهٔ ۲۰۴ طغرای مشهدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی فرصت‌های از دست رفته و احساساتی عمیق است. گوینده به این می‌اندیشد که چقدر می‌توانست در عشق و وصال با معشوقش بوسه‌های فراوانی را تجربه کند، اما به خاطر غفلت یا شرایط، این فرصت‌ها از دست رفته‌اند. همچنین، او از درد دلش و تنهایی‌اش می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند آن را کاسته یا جبران کند. در نهایت، او به تصویر معشوقش و اشک‌هایش اشاره می‌کند که مثل جویباری از چشمانش می‌گذرد و نشانه‌ای از آرزو و اندوه اوست.